5 ความกังวลชาวเน็ต ไฟไหม้โรงเบียร์ในกทม.'ความหละหลวม-ทุจริต'อันดับหนึ่ง
“เรียลวอทช์ แล๊ป” เปิด 5 ความกังวลของชาวเน็ตไทยหลังเหตุการณ์ไฟไหม้โรงเบียร์ ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร “ความหละหลวมVSทุจริต” มาเป็นอันดับหนึ่ง ตามมาด้วย คุณภาพอาคาร มาตรฐานความปลอดภัย
KEY
POINTS
- ชาวเน็ตแสดงความกังวลมากที่สุดต่อความหละหลวมและการทุจริตของหน่วยงานรัฐในการตรวจสอบสถานบันเทิง ซึ่งมองว่าเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรม
- มีการตั้งข้อสังเกตถึงการใช้อาคารผิดวัตถุประสงค์ และมาตรฐานความปลอดภัยของอาคารในกรุงเทพฯ ที่ไม่เพียงพอ เช่น ประตูหนีไฟมีขนาดเล็กหรือถูกกีดขวาง
- ประเด็นอื่นๆ ที่ถูกพูดถึงคือความกังวลเรื่องความพร้อมในการรับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน และการเยียวยาผู้ที่ได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์
ภายหลังเหตุการณ์ไฟไหม้โรงเบียร์ ณ ลาดพร้าว เมื่อกลางดึกของคืนวันที่ 12 กรกฎาคม 2569 และมีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ดังกล่าว “เรียลวอทช์ แล๊ป (RealWatch Lab)” ส่วนวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูล (Research and Data Analytics) บริษัท เรียล สมาร์ท จำกัด(มหาชน) บริษัท ด้าน AI-Data Driven Technology, AI Transformation & Solution
สำรวจความเห็นของชาวเน็ตไทยในทุกแพลตฟอร์ม กับ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 13-20 กรกฎาคม 2569 พบการโพสต์ถึงเหตุการณ์ดังกล่าวรวม 10,715 ข้อความ โดยระบุถึง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และ ความกังวลในการใช้ชีวิตในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ใน 5 ประเด็นหลัก
ความหละหลวม-ทุจริตภาครัฐตรวจสอบสถานบันเทิงมาอันดับ1
ประเด็นแรก ที่มีการพูดถึงมากที่สุดคิดเป็นสัดส่วน 35% ของข้อความที่มีการพูดถึงเรื่องนี้มากที่สุดคือ “ความหละหลวม-ทุจริต ของหน่วยงานภาครัฐ” ในเรื่องของการตรวจสอบสถานบันเทิง ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร การปล่อยปะละเลยในการกำกับดูแลและตรวจสอบ
โดยข้อความส่วนใหญ่ จะระบุว่า ถ้าหน่วยงานต่างๆ มีการกำกับดูแลที่ดี เหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้น, ปัญหาในประเทศนี้ คือ อนุญาตให้เปิดแต่ระบบความปลอดภัยไม่ผ่าน, ตรวจยังไงไม่พบปัญหา ประตูหนีไฟก็ล็อค, ตรวจยังไงไม่เจอ, ถ้าเจ้าหน้าที่รัฐหละหลวมแบบนี้ ประชาชนก็ไม่ปลอดภัย เป็นต้น
ประเด็นที่สอง คิดเป็นสัดส่วน 33% เป็นการโพสต์ถึง การใช้งานอาคารที่ไม่เหมาะสมกับวัตถุประสงค์ โดยข้อความที่โพสต์ จะระบุว่า ร้านอาหารทำไมมาเป็นโรงเบียร์, ทำไมออกแบบประตูหนีไฟเล็ก, ใช้อาคารไม่ตรงกับวัตถุประสงค์ ทำให้เกิดอันตรายกับผู้ใช้งาน, การจัดโต๊ะต้องไม่บังประตูหนีไฟ, ต่อไปเวลาไปร้านเหล้า ต้องดูประตูหนีไฟก่อนเลยว่าอยู่ตรงไหน เป็นต้น
ประเด็นที่สาม คิดเป็นสัดส่วน 30% กังวลเรื่องมาตรฐานความปลอดภัยของอาคาร โดยข้อความส่วนใหญ่ระบุว่า เดี๋ยวก็ปูนร่วงใส่ตอนเดิน เดี๋ยวก็ไฟไหม้แล้วออกไม่ได้ อาคารในกรุงเทพฯ ไม่มีความปลอดภัยเลย, ต่อไปเวลาไปเที่ยวต้องดูแล้วว่าอาคารมีระบบความปลอดภัยไหม, ไม่ต้องเที่ยวกันแล้ว อยู่บ้านดีกว่า ไปไหนก็ไม่ปลอดภัย เป็นต้น
ประเด็นที่สี่ เป็นความกังวลเรื่องความพร้อมในการรับมือกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ความล่าช้าในการเข้าไปควบคุมสถานการณ์ และ ประเด็นที่ห้า ความกังวลเรื่องของการเยียวยาจากความเสียหายที่เกิดขึ้น คิดเป็นสัดส่วนเท่ากันคือ 1%
ดันฝึกอบรมคนในชุมชนพร้อมรับมือกับสถานการณ์-มีอุปกรณ์พร้อมใช้งาน
โดยข้อความในสองประเด็นนี้ จะระบุว่า ควรมีการฝึกอบรมคนในชุมชนให้พร้อมรับมือกับสถานการณ์, ต้องมีอุปกรณ์ที่พร้อมในการใช้งานดับเพลิงและต้องฝึกให้มีคนที่ใช้งานอุปกรณ์ดับไฟเป็นในพื้นที่ ไม่ต้องรอเจ้าหน้าที่รัฐ, ต้องเข้มงวดให้สถานที่ทุกแห่งต้องมีคนที่เชี่ยวชาญและดูแลกรณีที่เกิดอุบัติภัยแบบนี้, ผู้เสียหายจะได้รับการเยียวยา จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไหม, เพราะความผิดพลาดในการทำงานของเจ้าหน้าที่ปล่อยให้ร้านเปิด ผู้เสียหายควรได้รับการเยียวยา เป็นต้น
