ความสวยไม่ใช่ของเหลือ

จำได้ว่าสมัยก่อน ตอนที่ผมยังเป็นวิศวกร มันจะมีปัญหาเรื่องของที่เหลือใช้ในหน่วยงานก่อสร้างสารพัดชนิดที่นอกจากเราจะต้องเสียเงินค่าขนไปทิ้ง ที่ลำบากมากกว่าคือเรื่องการจัดการหาคนมาขนไปทิ้งนี่ล่ะครับ รถขนขยะก็ติดเรื่องเวลาในการขน การทำอะไรในหน่วยงานก็ลำบากมากเพราะคนก็เยอะ อุปกรณ์ก็เกะกะไปหมด

สมัยนี้การแยกขยะหรือของเหลือใช้เหล่านี้กลับกลายเป็นกิจกรรมที่นอกจากสะดวกง่ายดายมากขึ้นแล้ว เราอาจจะยังได้เงินอีกด้วยซ้ำ จากการที่คนที่เขาจะมาขอซื้อขยะไปแยกเองเพื่อนำไปขายต่ออีกที

ในวงการออกแบบ เราเริ่มต้นมานานพอสมควรแล้วครับกับความพยายามคิดอะไรต่อยอดสร้างประโยชน์จากของเหลือใช้ที่หลายคนมองข้าม นอกจากลดการผลิตลงแล้วยังลดการใช้วัตถุดิบจากธรรมชาติลงด้วย

พวกไม้ หินที่เราใช้ตกแต่งมันเป็นทรัพยากรกำลังจะหมดลงไปทุกวัน ไอ้ที่มีอยู่ราคาก็แพงขึ้นเรื่อยทุกปี ปัจจุบันนอกจากการใช้เศษไม้ที่เหลือใช้จากอุตสาหกรรมมาทำพื้นไม้สำเร็จรูปที่เห็นกันทั่วไปแล้ว ยังมีการทำกระเบื้อง แผ่นหิน จากเศษหินอุตสาหกรรมและผงหินที่เหลือจากกระบวนการตกแต่ง นำมาขึ้นรูปใหม่ให้สวยงามมีดีไซน์เก๋ไก๋กว่าเดิม บางครั้งก็อาจนำโลหะมาประกอบ พวกนี้เราเรียกว่า กระเบื้องหินเทียม หรือบางครั้งก็เป็นกระเบื้องโมเสคหินจริง(แต่ชิ้นเล็กๆ)ครับ

ที่มองข้ามไม่ได้คือ เดี๋ยวนี้ไม่ต้องซื้อกันเป็นตารางเมตรใหญ่ เลือกเป็นชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ได้ตามต้องการ แถมนักคิดนักนวัตกรรรมก็สร้างให้ใช้งานได้ทั้งพื้นที่เปียกพื้นที่แห้งไม่มีผลกระทบจากสารเคมีไม่มีของเหลือจากการใช้งานแบบการตัดกระเบื้องแผ่นใหญ่ๆเหมือนแต่ก่อน

สุดท้ายนี้ ถึงแม้ว่าปริมาณของเจ้าขยะของเหลือใช้บนโลกใบนี้อาจจะไม่มีการลดลงอะไรมากนัก ตราบเท่าที่จำนวนประชากรมนุษย์ยังเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ แต่งานดีไซน์ก็สามารสร้างความสุขได้อีกนิด ถ้าเราลองคิดให้เยอะกว่าเดิมกันอีกซักหน่อย พื้นที่ตกแต่งอาจลดลง แต่คุณภาพและความสวยงามมันเพิ่มขึ้นได้เท่าใจเราครับ

จากหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ ปีที่ 37 ฉบับที่ 3,271 วันที่ 18 - 21 มิถุนายน พ.ศ. 2560