
เสือบุญโจรกลับใจ กลายเป็นเจ้าอาวาสวัดเศวตฉัตร กทม.
เสือบุญโจรกลับใจ กลายเป็นเจ้าอาวาสวัดเศวตฉัตร กทม. คอลัมน์ สังฆานุสติ โดย บาสก
ครั้งพุทธกาล เราได้ยินเรื่อง พระองคุลิมาล กลับใจ จากการเป็น ฆาตกร ฆ่าคน
เพื่อตัดนิ้วให้ได้ 1,000 คนได้กลับใจจากได้ยินพระดำรัสของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ตรัสว่า เราหยุดแล้ว เธอซิยังไม่หยุด
องคุลิมาล หรือชื่อจริงว่าอหิงสะกะชาวสาวัตถี ศิษย์สำนักตักสิลา อันโด่งดัง กลายเป็นโจรเพราะความอิจฉาของอาจารย์ที่ให้ฆ่าคนให้ได้1,000 คนแล้วจะบอกสุดยอดวิชาให้ จึงออกฆ่าคน จนถึงพระพุทธเจ้าแต่ฆ่าไม่ได้และกลับใจเพราะ
ดำรัสของพระพุทธเจ้าว่า เราหยุดแล้ว แต่เธอซิไม่หยุด
เชื่อหรือไม่ว่า ในยุคก่อนปี 2500 ในประเทศไทยมีโจรชื่อดังคนหนึ่งเป็นชาวหัวรอจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ชื่อเสือบุญออกปล้นทั่วไปวันหนึ่งโชคร้ายไปปล้นบ้านที่เจ้าของวางแผนดี เมื่อเสือบุญปล้นแล้วจะลงจากบ้าน เจ้าของบ้านใช้ขวานจามที่หน้าผากเสือบุญจนบาดเจ็บหนี ลงน้ำใช้กอผักตบชวาบังและบริกรรมคาถาสมานแผล หนีไปและไปขึ้น ท่าน้ำวัดแห่งหนึ่ง ไปหาสมภารขอให้หลวงพ่อช่วยรักษาแผลให้ หลวงพ่อเป็นผู้รู้การรักษาจึงรักษาแบบโบราณจนกระทั่งแผลที่หน้าผากหาย
เสือบุญก็บอกว่าต่อไปนี้จะขอบวชสักพรรษาแล้วเข้ามาบวชที่วัดเศวตฉัตร กรุงเทพฯ ขณะที่บวชณวัดเศวตฉัตรนั้น ได้ร่ำเรียนพระปริยัติธรรมทั้งธรรม วินัย บาลี และ วิธีการแสดงธรรมเทศนาทำให้มีชื่อเสียงใน
ในการเทศน์
ต่อมา
สอบเปรียญธรรมได้ถึง 5 ประโยค และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเศวตฉัตร ลำดับที่ 6
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ญาติโยมที่จังหวัดสมุทรปราการ นิมนต์ให้ไป เทศน์ที่วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดนั้น
การเดินทางสมัยนั้นต้องไปทางเรือเท่านั้น ท่านเดินทางถึงวัดด่านสำโรงโรง ได้จ้างชาวบ้านชื่อนายดำพายเรือไปให้
ส่วนท่านกับพระ อีก 1 องค์ รับลมเย็นขณะนั่งในเรือได้หลับไปทั้งคู่ส่วนนายดำคนพายเรือเห็นดงกัญชาที่ริมฝั่งแม่น้ำ จอดเรือเด็ดกัญชามาหั่นสูบเรียบร้อยแล้วพายเรือไป ปากก็พูดว่าใกล้ถึงแล้ว แต่ถึงท่าวัดด่านสำโรงตามเดิม หลวงพ่อบุญตื่นขึ้นมา บอก กูให้ไป วัดแห่งหนึ่งทำไมมึงกลับมาที่เดิม ไอ้ดำคนพายเรือไม่พูดอะไร หลวงพ่อถามว่าก่อนมาอยู่ที่นี่มึงอยู่ที่ไหนมาก่อน คนพายเรือว่า ที่หัวรออยุธยาครับ
หลวงพ่อจึงถามว่า มึงรู้จักเสือบุญไหม นายดำว่ารู้จักหลวงพ่อจึงบอกว่าดูหน้ากูที่มีแผลเป็นรอยขวานจามที่หน้าผาก
แล้วบอกว่ากูนี่แหละเสือบุญ มึงต้องพากูไปให้ถึงที่หมายที่ว่าจ้างไว้ก่อนสว่างมิเช่นนั้นกูเอาตาย
นายดำรีบพายเรือจนถึงที่หมายก่อนสว่างตามเวลา
พระอาจารย์ไพศาลวิสาโล เล่าไว้ในหนังสือลำธาร ริมธารธรรม
ว่า พระกับโจรนั้นอยู่ตรงข้ามกันเหมือนนรกกับสวรรค์แต่บางครั้งก็เกี่ยวเนื่องกันอย่างใกล้ชิดแต่ชีวิตของพระอาจารย์บุญหากไม่ประสบเคราะห์กรรมจวนตายตาย เสือบุญก็คงไม่หันหน้าเข้าวัดแต่จุดพลิกผันสำคัญในชีวิตในชีวิตของเสือบุญน่าจะอยู่ที่เมตตาของสมภารที่รักษาเขาจนหาย หากสมภารท่านนั้นเพียงแต่กระซิบให้เจ้าหน้าที่บ้านเมืองจับเสือบุญก็คงไม่มีใครว่าอะไร(คนสมัยนี้ดูเหมือนจะนิยมใช้วิธีนี้เพราะปลอดภัยดีไม่เปลืองตัว) แต่สมภารจะเห็นว่า การช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากเป็นเรื่องสำคัญกว่า
ที่สำคัญท่านเห็นว่าคนเรานั้นกลับตัวกลับใจได้ แม้จะเลวแค่ไหนก็สามารถเป็นคนดีได้
ใช่ว่าจะต้องกำจัดหรือฆ่าให้ตายสถานเดียวแล้วพระอาจารย์บุญก็ได้พิสูจน์ว่า เมตตาของสมภารนั้นไม่สูญเปล่า พระอาจารย์บุญ แม้จะเข้าวัดเมื่อวัยฉกรรจ์กันแล้ว แต่ท่านก็รับใช้พระศาสนาหลายสิบปีท่านมรณภาพหลังปี 2500 หลังจากครองวัดเศวตรฉัตรนานถึง 44 ปี







