เพื่อไทย ดัน พ.ร.บ.ฉบับใหม่ คุ้มครองผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว

10 พฤษภาคม 2569 ที่ห้องอเนกประสงค์ ชั้น 1 หอศิลปวัฒนธรรมกรุงเทพมหานคร นายนิกร โสมกลาง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ เป็นประธานเปิดงาน Movie Talk & Special Forum เพื่อแลกเปลี่ยนทัศนะและร่วมผลักดันร่างพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) คุ้มครองผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว (ฉบับพรรคเพื่อไทย) 

นายนิกร กล่าวว่า ปัจจุบันสถานการณ์ความรุนแรงในครอบครัวปี 2568 ตั้งแต่ต้นปีจนถึงปัจจุบัน มีมากกว่า 2,000 เคส นี่เป็นเพียงแค่เคสที่ได้รับรายงาน ซึ่งในจำนวนนี้ประมาณ 20% ปะทุจากการใช้อารมณ์และความโกรธจนทำร้ายกัน ส่วนอีกกว่า 20% เป็นความรุนแรงที่มีความเกี่ยวข้องกับหารใช้ยาเสพติด ซึ่งสะท้อนว่าปัญหานี้เป็นปัญหาสังคมที่ต้องเร่งแก้ไขอย่างจริงจัง

นอกจากนี้ ความรุนแรงไม่ได้หมายถึงเพียงการทำร้ายร่างกาย แต่รวมถึงการใช้คำพูดหรือวาจาที่กระทบกระเทือนจิตใจ โดยเฉพาะต่อผู้หญิงและเยาวชน ซึ่งอาจสร้างความรู้สึกถูกคุกคามได้ แม้ผู้กระทำอาจไม่ได้ตั้งใจก็ตาม ดังนั้น สมาชิกในครอบครัวทุกช่วงวัยจำเป็นต้องมีวุฒิภาวะ เข้าใจ และเคารพกันมากขึ้น

นายนิกร กล่าวว่า กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์มีภารกิจดูแลเด็ก เยาวชน สตรี ครอบครัวและผู้สูงอายุ ครอบคลุมทุกช่วงวัย โดยมีเป้าหมายสำคัญคือการสร้างสถาบันครอบครัวที่เข้มแข็ง

“ครอบครัวจะเข้มแข็งได้ ต้องเกิดจากความร่วมมือของทั้ง 3 เสาหลัก คือ เด็กและเยาวชน พ่อแม่ และผู้สูงอายุ ที่อยู่ร่วมกันด้วยความเข้าใจ เพราะหากครอบครัวมีความสุข สมาชิกในครอบครัวก็จะเติบโตอย่างมีศักยภาพ และอาจพัฒนาตนเองไปเป็นกำลังสำคัญของประเทศในอนาคตได้ ทั้งหมดเริ่มต้นจากความเข้มแข็งของครอบครัวในวันนี้” นายนิกร กล่าว

สำหรับสาระสำคัญของร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว ฉบับพรรคเพื่อไทย มีเป้าหมายอุดช่องโหว่ของกฎหมายเดิม และผลักดันให้ทุก ‘พื้นที่ส่วนตัว’ เป็น ‘พื้นที่ปลอดภัย’ สำหรับทุกคน โดยมีหัวใจสำคัญ 3 ประการ ดังนี้

ขยายนิยามคำว่า ‘ความรุนแรง’ ให้ครอบคลุมทั้งความรุนแรงทางร่างกาย จิตใจ เศรษฐกิจ และทางเพศ

ขยายนิยามคำว่า ‘ครอบครัว’ ให้สอดคล้องกับบริบทสังคมปัจจุบัน ครอบคลุมคู่ชีวิตทุกเพศสภาพ และผู้ที่ใช้ชีวิตร่วมกัน แม้ไม่ได้จดทะเบียนสมรส

สร้างกลไกช่วยเหลือที่ยึดผู้ถูกกระทำเป็นศูนย์กลาง ไม่ใช่เพียงการไกล่เกลี่ยให้กลับไปอยู่ร่วมกัน แต่รวมถึงการจัดบ้านพักฉุกเฉิน การเยียวยาสภาพจิตใจ และการฝึกอาชีพ เพื่อให้ผู้ได้รับผลกระทบสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่และพึ่งพาตนเองได้