ไทยช่วยไทยพลัส ยากระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้น หรือจุดเริ่มต้นฟื้นความเชื่อมั่น

มาตรการ “ไทยช่วยไทยพลัส” กำลังกลายเป็นความหวังสำคัญของเศรษฐกิจไทยในช่วงครึ่งหลังของปี 2569 หลังมีร้านค้าสมัครเข้าร่วมโครงการทะลุ 600,000 ราย และประชาชนลงทะเบียนสำเร็จแล้วกว่า 25 ล้านคน จากเป้าหมาย 30 ล้านคน ก่อนเริ่มใช้สิทธิอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 มิถุนายนนี้ 

ตัวเลขดังกล่าวสะท้อนอย่างน้อย 2 มิติสำคัญ คือ ความต้องการกระตุ้นกำลังซื้อของภาครัฐ และความคาดหวังของประชาชน กับผู้ประกอบการที่กำลังเผชิญภาวะเศรษฐกิจชะลอตัว ค่าครองชีพสูง และความไม่แน่นอนจากปัจจัยภายนอก โดยเฉพาะวิกฤตพลังงานและความตึงเครียดในตะวันออกกลาง 

ในช่วงที่ผ่านมา หลายหน่วยงานเศรษฐกิจทยอยปรับเพิ่มประมาณการ GDP ไทยปีนี้ขึ้นเล็กน้อย หลังเศรษฐกิจไตรมาสแรกออกมาดีกว่าคาด ขณะที่มาตรการกระตุ้นการใช้จ่ายภาครัฐ เริ่มถูกนำมาคำนวณเป็นแรงส่งใหม่ต่อเศรษฐกิจ

อย่างไรก็ตาม คำถามสำคัญคือ “ไทยช่วยไทยพลัส” จะช่วยเศรษฐกิจได้มากแค่ไหน และยั่งยืนเพียงใด 

หากมองในเชิงจิตวิทยาเศรษฐกิจ มาตรการนี้มีผลเชิงบวกทันที เพราะช่วยสร้างความคึกคักให้การจับจ่าย โดยเฉพาะร้านค้ารายย่อย ร้านอาหาร และธุรกิจท้องถิ่นที่ได้รับผลกระทบจากกำลังซื้อที่อ่อนแรง การมีผู้เข้าร่วมโครงการจำนวนมาก ยังช่วยกระจายเม็ดเงินเข้าสู่ระบบได้รวดเร็ว ต่างจากโครงการลงทุนขนาดใหญ่ที่ต้องใช้เวลานาน 

แต่หากมองในเชิงโครงสร้างเศรษฐกิจ มาตรการลักษณะนี้ ยังคงเป็นเพียง “ยาชูกำลังระยะสั้น” มากกว่าจะเป็นเครื่องยนต์ใหม่ของเศรษฐกิจไทย 

ปัญหาของเศรษฐกิจไทยในวันนี้ ไม่ได้อยู่ที่การขาดการใช้จ่ายเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่รายได้ครัวเรือนโตไม่ทันค่าครองชีพ หนี้ครัวเรือนอยู่ในระดับสูง ธุรกิจขนาดเล็กแข่งขันยาก และการลงทุนใหม่ยังกระจุกตัวในบางอุตสาหกรรม เช่น AI, Data Center หรือ ธุรกิจเทคโนโลยีขนาดใหญ่ ขณะที่เศรษฐกิจฐานรากและภาคการผลิตดั้งเดิมยังฟื้นตัวไม่ทั่วถึง 

นอกจากนี้ เศรษฐกิจโลกในระยะข้างหน้า ยังเต็มไปด้วยความเสี่ยง ทั้งราคานํ้ามันที่อาจพุ่งขึ้น เงินเฟ้อที่มีโอกาสกลับมา และทิศทางดอกเบี้ยโลกที่ยังไม่แน่นอน หากต้นทุนพลังงานสูงขึ้นจริง ผลของมาตรการกระตุ้นอาจถูก “ดูดกลับ” ผ่านค่าใช้จ่ายที่แพงขึ้นของประชาชนและภาคธุรกิจ 

ดังนั้น แม้ “ไทยช่วยไทยพลัส” จะช่วยประคองเศรษฐกิจ และสร้างแรงหมุนระยะสั้นได้จริง แต่คงยากที่จะผลักดันเศรษฐกิจไทยให้เติบโตอย่างแข็งแรงได้เพียงลำพัง สิ่งที่รัฐบาลจำเป็นต้องทำควบคู่กัน คือ การเร่งลงทุนโครงสร้างพื้นฐานใหม่ เพิ่มขีดความสามารถ SMEs ยกระดับทักษะแรงงาน และสร้างอุตสาหกรรมแห่งอนาคตที่กระจายรายได้ได้จริง ไม่ใช่เติบโตเฉพาะบางกลุ่มทุน 

เพราะท้ายที่สุด เศรษฐกิจที่แข็งแรง ไม่ได้วัดจากยอดใช้จ่ายชั่วคราว แต่ต้องวัดจาก “กำลังซื้อที่ยั่งยืน” และ “ความเชื่อมั่น” ที่ประชาชนมีต่ออนาคตเศรษฐกิจของประเทศ และนี่คือโจทย์ที่ใหญ่กว่ามาตรการแจกเงินใดๆ

บทบรรณาธิการ หน้า 4 หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ ปีที่ 46  ฉบับที่ 4,205 วันที่ 31 พฤษภาคม - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2569