“บรรเทา”ไม่ได้ “รักษา”ไม่หาย ทางออก SME อยู่ตรงไหน

สถานการณ์เศรษฐกิจฐานรากและชะตากรรมของ SME ไทยในขณะนี้ไม่ได้อยู่ในภาวะถดถอยธรรมดา เรียกว่าเป็น “วิกฤต” ซ้อน “วิกฤต” ถึงขั้น “โคม่า” ที่ต้องการการผ่าตัดโครงสร้างขนานใหญ่

วิกฤตครั้งนี้รุนแรงเกินกว่าที่ยาขนานเดิมอย่าง “การอัดฉีดเงินกู้” หรือ “การเร่งพัฒนาศักยภาพ” จะเยียวยาได้ เพราะโครงสร้างการค้าได้เปลี่ยนไปสู่ยุคที่ “ทุนในอากาศ” หรือแพลตฟอร์มข้ามชาติเข้ามาดูดซับเม็ดเงินออกจากระบบเศรษฐกิจไทยอย่างเบ็ดเสร็จ

ปัญหาที่รัฐบาลเผชิญและมองข้ามคือ ต้นทุนแฝงจากค่า GP ค่าบริการต่าง ๆ ที่สูงถึง 30% ได้กลายเป็นภาษีที่มองไม่เห็น บีบให้ผู้ประกอบการต้องปรับราคาสินค้าขึ้นเกินจริง

การรุกรานจากสินค้าต่างชาติและอุตสาหกรรมในประเทศที่กำลังตาย ปัญหาไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่เรื่องแพลตฟอร์ม แต่ยังรวมถึงการไหลทะลักของสินค้าจากต่างประเทศ โดยเฉพาะจากจีนที่เข้ามาทำลายระบบการค้าเดิม

ขณะที่รายได้ประชาชนกลับโตไม่ทันต้นทุนชีวิต ที่น่ากังวลคือ มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของภาครัฐ มักเป็นการ “เกาไม่ถูกที่คัน” การมุ่งเน้นเพิ่มตัวเลข GDP ผ่านการกู้เงินมาแจกจ่าย สุดท้ายเงินเหล่านั้นก็ไหลกลับไปสู่มือนายทุนรายใหญ่ หรือแพลตฟอร์มต่างชาติ

นโยบายเช่นนี้ไม่ต่างจากการให้ยา ที่ทำให้คนไข้ฝันหวานชั่วคราวแต่ไม่ได้รักษาโรค ขณะที่ผู้ประกอบการรายย่อยไทยกลับถูกต้อนให้จนมุม ด้วยระเบียบภาษีและการบัญชีที่เข้มงวด จนไม่กล้าเข้าสู่มาตรการความช่วยเหลือของรัฐ

ข้อเสนอที่ต้องการให้รัฐบาลปรับวิธีคิดใหม่ผ่านการให้ “อาวุธแต้มต่อ” แก่คนตัวเล็ก ไม่ว่าจะเป็นการทำนโยบายลดภาษี หรือ ยกเว้นภาษีชั่วคราว (Tax Holiday) เช่นเดียวกับที่ให้สิทธิประโยชน์ BOI แก่ทุนต่างชาติ เพื่อให้กลุ่มผู้สูงอายุ และ SME มีโอกาสลืมตาอ้าปากและทำมาหาเลี้ยงชีพได้โดยไม่เป็นภาระของสังคม

ปัจจัยสำคัญที่จะช่วยให้เงินในกระเป๋าของประชาชนเหลือพอสำหรับการดำรงชีพ หากรัฐบาลยังไม่รีบเปลี่ยน “ยา” ให้ตรงกับโรคในช่วงที่เวลาฮันนีมูนสั้นลงทุกขณะ และต้องเผชิญกับปัจจัยลบซ้ำเติมอย่างปรากฏการณ์เอลนีโญในครึ่งปีหลัง

เศรษฐกิจไทยอาจต้องเผชิญกับภาวะซึมลึกที่ยากจะกอบกู้ ซึ่งความล้มเหลวครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลขสถิติ แต่คือ ความล่มสลายของวิถีชีวิตคนตัวเล็กทั่วทั้งประเทศ

บทบรรณาธิการ หน้า 4 หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ ปีที่ 46  ฉบับที่ 4,216 วันที่ 9 -11 กรกฎาคม พ.ศ. 2569