สรุปหลักเกณฑ์ใหม่ 'เช็กอาการคนเมา' ก่อนขายเหล้าเบียร์ ตามประกาศกรมควบคุมโรค 

พระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ.2551 แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 2 พ.ศ.2558 โดยมาตรา 29 (2) ระบุว่า ห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แก่บุคคลที่มีอาการมึนเมา โดยจะต้องมีการออกประกาศกฎหมายลูกภายใน 180 วันนับตั้งแต่กฎหมายมีผลบังคับใช้นั้น

กระทั่ง เว็บไซต์ราชกิจจานุเบกษา ได้เผยแพร่ประกาศกรมควบคุมโรค เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา พ.ศ. 2569 ระบุว่า โดยที่เป็นการสมควรกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา เพื่อให้ผู้ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใช้ตรวจสอบอาการมึนเมาของบุคคลเท่าที่จำเป็นและสมควร อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 29 วรรคสอง (2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ.2551 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2568 โดย นายมณเฑียร คณาสวัสดิ์ อธิบดีกรมควบคุมโรค ออกประกาศไว้ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 28 มีนาคม 2569 ที่ผ่านมา 

สาระสำคัญ ระบุว่า บุคคลที่มีอาการอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้ ให้ถือว่า เป็น "บุคคลที่มีอาการมึนเมา" 

1. บุคคลที่บริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปในปริมาณที่ส่งผลให้เกิดการบกพร่องที่เห็นได้ชัดเจนในการควบคุมการทรงตัวและการเคลื่อนไหวของร่างกาย เช่น

• เดินเซ หรือ ยืนลำบาก เป็นต้น หรือ
• การแสดงออกทางพฤติกรรมหรือวาจา จนอาจเป็นเหตุให้เกิดอันตรายต่อตนเองหรือผู้อื่น หรือเป็นการรบกวนความสงบเรียบร้อย

2. บุคคลที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ออกจากร่างกายและมีอาการร่วมอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้

อาการทางกายภาพที่สังเกตได้ชัดเจน อาทิ

• ตาแดงก่ำ หรือมีอาการตากระตุก
• การควบคุมการเคลื่อนไหวบกพร่องอย่างชัดเจน เช่น เดินเซ เดินไม่ตรงทาง ยืนลำบาก ล้มเซ หรือมือสั่นอย่างเห็นได้ชัด เป็นต้น

อาการทางวาจาและพฤติกรรม

• พูดไม่ชัดเจน พูดอ้อแอ้ พูดรวบคำ หรือพูดจาซ้ำซากวกวนไปมา
• มีภาวะอารมณ์แปรปรวน หงุดหงิดง่าย แสดงอารมณ์ก้าวร้าว หรือใช้ความรุนแรง
• ลวนลามผู้อื่น หรือแสดงพฤติกรรมส่อไปในทางเพศ
• กล่าววาจาในลักษณะข่มขู่หรือยั่วยุให้เกิดความไม่สงบ
• สติสัมปชัญญะถดถอย เช่น สับสน ง่วงซึม เป็นต้น

วิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา : 

สามารถดำเนินการตามวิธีการใดวิธีการหนึ่ง ดังต่อไปนี้

1. การแตะจมูกตัวเอง

ให้บุคคลที่สงสัยว่า มีอาการมึนเมาหลับตา ยื่นแขนไปข้างหน้า แล้วชี้นิ้วออกไป จากนั้นให้งอข้อศอกและนำนิ้วมาแตะที่ปลายจมูกโดยไม่ลืมตา หากบุคคลนั้นไม่สามารถนำนิ้วแตะที่ปลายจมูกได้โดยพลาดเป้าเกินกว่า 1 เซนติเมตร หรือมีอาการมือสั่นอย่างเห็นได้ชัดขณะพยายามแตะจมูก ให้ถือว่า มีอาการมึนเมา

2. การเดินต่อเท้า

ให้บุคคลที่สงสัยว่า มีอาการมึนเมา เดินสลับเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าเป็นเส้นตรงไปข้างหน้าสิบก้าว แล้วหันตัวด้วยเท้าหนึ่งข้าง จากนั้นเดินสลับเท้าแบบส้นเท้าชิดปลายอีกสิบก้าว หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้รวมกันสองครั้งขึ้นไปในระหว่างดำเนินการ ให้ถือว่า มีอาการมึนเมา

• ไม่สามารถเดินต่อเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าได้อย่างต่อเนื่อง
• ก้าวออกนอกเส้น หรือเดินเซชัดเจน
• ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)
• หยุดเดินก่อนครบสิบก้าว
• ไม่สามารถหันตัวได้อย่างถูกวิธี

3. การยืนขาเดียวและนับเลข

ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมายืนตัวตรง ยกขาข้างหนึ่งขึ้นจากพื้นประมาณ 15 เซนติเมตร และเริ่มนับเลขตั้งแต่ 1,000 เป็นต้นไป (1001, 1002, ...) จนกว่าจะครบ 30 วินาที หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้ รวมกัน 2 ครั้งขึ้นไปในระหว่างดำเนินการให้ถือว่า มีอาการมึนเมา

• วางเท้าลงกับพื้นก่อนครบ 30 วินาที
• ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)
• ตัวเซหรือโยกตัวอย่างชัดเจนขณะยืน
• เขย่งเท้าด้วยข้างที่อยู่กับพื้น 

คลิกอ่าน ประกาศกรมควบคุมโรค เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา พ.ศ.2569