โสเหล่​ สงฆ์ไทย

ใครคิดไม่ทราบแน่... ที่มีการละม้ายคล้ายกฎ​ให้พระสงฆ์ห้ามสร้างวัตถุมงคล​ เครื่องรางของขลัง​ตลอดทั้งรูปเคารพของต่างศาสนา​

เหมือนเป็นการปฏิรูป... ไปในทิศทางที่ดีงามตามอุดมคติ​ ในเรื่องรูปเคารพต่างศาสนาอันนี้รับได้และเห็นด้วยอย่างยิ่ง​

แต่เรื่องที่น่าห่วง​ เกรงจะมีแรงต้านเป็นคลื่นใต้น้ำ และรอวันเป็นสึนามิสวนกลับ​ แล้วจะพังเรียบ​ คือ​ การออกกฎห้ามสร้างวัตถุมงคลเครื่องรางของขลัง​

มองกันแบบกลาง ๆ​ วัดสร้างแล้ว​ ไม่ได้บีบคอให้ใครมาบูชา​ไป​ ต่างมาเช่าบูชาด้วยความเคารพศรัทธากันเองทั้งสิ้น​ อีกอย่างหนึ่งเรื่องนี้อยู่ในใจคนไทยมาช้านานที่ชื่นชอบและเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นพุทธแบบไทย ๆ​

พระสงฆ์ในอดีตสร้างพระเครื่องรางของขลังมากมาย​ หลวงปู่ศุข​ วัดปากคลองมะขามเฒ่า​

หลวงปู่เอี่ยม​ วัดหนัง​ แม้แต่สมเด็จพระพุฒาจารย์​ (โต)​ วัดระฆังฯ​ หลวงปู่โต๊ะ​ วัดประดู่ฉิมพลี​ หลวงพ่อเกษม​ เขมโก หลวงพ่อคูณ​ วัดบ้านไร่​ เป็นต้น

การวางกฎระเบียบแบบนี้.. เป็นเรื่องในอุดมคติที่อาจย้อนแย้งกับวัฒนธรรมประจำถิ่นแบบไทยเรา​ เชื่อว่าการออกคำสั่งแบบนี้​ คลื่นใต้น้ำจะมีมาก​ ด้วยเหตุเพราะว่า​ ในความเป็นจริงวัดวาอารามทั้งปวง​ ค่าน้ำ​ ค่าไฟ ก็ไม่ได้ใช้ฟรีแบบทางราชการจ่ายให้​ พระเณรต้องหาเอง​จากตู้บริจาคหรือกิจนิมนต์จะเพียงพออย่างไรได้

ถ้าองค์กรพุทธประสานกับไฟฟ้า​ ประปา​ ว่าทุกวัดวาอารามใช้น้ำไฟฟรี​ กฎระเบียบนี้เกิดขึ้นได้โดยง่ายแน่นอน​ บางวัดตามต่างจังหวัดค่าไฟแค่พันกว่าบาทสมภารยังมีอาการหน้ามืดเลย​ จะโดนยกหม้อไฟเหมือนบ้านฆราวาสวันไหนก็ไม่รู้​

ถ้าเรื่องเงินทองมีปัญหา​ ต้องแก้ที่ระบบการตรวจสอบ​เกี่ยวกับเงินทอง​ แต่จะห้ามไม่ให้วัดสร้างวัตถุมงคลพระเครื่องรางของขลัง​ ไม่ต่างกับเกาไม่ถูกที่คัน​ ในการแก้ไขปัญหาในเชิงโครงสร้าง​

สังฆมณฑล​​ คงไม่ร้อนเป็นไฟ​ลามทุ่ง​ กับกฎในเรื่องห้ามสร้างพระเครื่องรางของขลัง​ ซึ่งมันขัดกับวัฒนธรรมประจำถิ่น​ เพราะในอดีตกาลศาสนาพุทธเองเข้ามาในช่วงแผ่นดินนี้นับถือศาสนาผี​ บางอย่างแห่งศาสนาผีในระบบพุทธศาสนาในยุคนั้นยังอนุโลมปฏิโลมร่วมลงกันได้

ตราบใดที่พิธีกรรมการสวดเจริญพระพุทธมนต์ยังมีการถวายข้าวพระพุทธ​ อย่าได้หวังใจว่าความเชื่อในเรื่องพระเครื่องรางของขลังจะหมดไปจากแผ่นดินนี้​