
โคกขาม ศิลปะยันต์ครู
โคกขาม ศิลปะยันต์ครู (ต่อจากตอน สาขลา นาเกลือ โคกขาม) คอลัมน์ Cat out of the box โดย พีรภัทร์ เกียรติภิญโญ
KEY
POINTS
- การทำสังฆทานและกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลหลังการปล่อยปู เป็นการเสริมบุญกุศลและตั้งจิตอโหสิกรรมระหว่างคนกับสัตว์ เพื่อให้ต่างฝ่ายต่างหมดเวรหมดกรรมต่อกัน
- วัดสหกรณ์โฆษิตาราม (วัดสหกรณ์) มีหลวงพ่อเสือ พระพุทธรูปเก่าแก่ประดิษฐานในวิหาร และหลวงพ่อขำ อดีตเจ้าอาวาสผู้มีสรีระสังขารไม่เน่าเปื่อย อีกทั้งยังมีเรื่องราวความเชื่อและศิลปะวัตถุมงคลที่สืบทอดจากครูบาอาจารย์หลายสายวิชา
- ยันต์ครูของหลวงพ่อสาย วัดหนองสองห้อง มีเอกลักษณ์ด้านศิลปะและความเชื่อเรื่องมหาอุด โดยมีหัวใจสำคัญเชื่อมโยงกับพระรัตนตรัยและศีลบริสุทธิ์ 4 ประการ ได้แก่ ปาฏิโมกข์ อินทรียสังวร อาชีวปาริสุทธิ และปัจจัยสันนิสิตศีล ซึ่งเป็นหลักแห่งความบริสุทธิ์ในการดำเนินชีวิตและการปฏิบัติธรรม
สอบถามคุณแม่ค้าซึ่งขายพุทรานมสดอยู่ที่บริเวณหน้าจุดปล่อยปูโคกขามว่าละแวกนี้มีที่ไหนที่ทำสังฆทานได้บ้าง คือ มีวัดไหนบ้างใกล้ๆ คุณแม่ค้าก็ตอบว่ามีอยู่ปากทางนี่เองคือ วัดสหกรณ์ หลวงพ่อเสือศักดิ์สิทธิ์นะ เรื่องนี้ครูบาอาจารย์ท่านก็สั่งสอนเอาไว้ว่าเมื่อได้ทำทานปล่อยสัตว์หรือชีวิตให้กับสัตว์ใดใดแล้วสิ่งที่ควรทำในลำดับต่อไปก็คือการทำสังฆทานแล้วกรวดน้ำอุทิศกุศลที่ได้ทำสังฆทานนั้นไปให้บรรดาสัตว์ สปีชี่ส์นั้นๆที่ได้รับการปล่อยปลดก็จะเป็นกำลังที่ดีหนุนเนื่องให้เขาไป และก็จะเป็นกองกุศลที่ดีอีกชั้นหนึ่งเรียกว่าสำทับหรือว่ากำกับอะไรก็แล้วแต่และพลังหรือกำลังที่ดีนี้เองก็จะสะท้อนย้อนกลับหาผู้ที่ทำเป็นการสั่งสมผลกุศลแล้วก็ยังผลให้การอโหสิกรรมในบ่วงกรรมที่อาจมีต่อกันนั้นครบถ้วน..
จนเมื่อออกมาปากทางก็ได้พบโครงการพระราชดำริที่หาทางให้ประชาชนบริเวณนั้นได้รับน้ำจืดไว้ใช้อุปโภค บริโภค มีถังเก็บน้ำขนาดใหญ่เรียงราย ฟากตรงข้ามคือวัดสหกรณ์โฆษิตารามซึ่งก็ไม่เคยมาที่วัดนี้แต่อย่างใด เขาว่า ตอนเช้าๆมีตลาดนัดคึกคักมาก
เมื่อเข้าไปถึงแล้วจึงได้พบว่าหลวงพ่อเสือที่คุณแม่ค้ากล่าวถึงว่าศักดิ์สิทธิ์นั้นท่านเป็นพระพุทธรูป ซึ่งมีอายุเก่าแก่อยู่ในวิหารเก่าซึ่งมีความสวยงามศิลปะส่วนพระที่เป็นพระสงฆ์หรือเป็นบุคคลนั้นชาวบ้านว่าเจ้าอาวาสคือ หลวงน้าสังวาลย์ เป็นผู้ที่ชาวบ้านให้ความนับถือมีความเป็นกันเองและสนิทสนมกับแต่ว่าปีนี้ท่านมา 93 แล้วต้องพักผ่อนมากหน่อยจึงมิได้ไปรบกวนท่าน
อย่างไรก็ดีที่บริเวณศาลาการเปรียญด้านหน้า ท่านเจ้าอาวาสซึ่งก็เป็นหลานแท้ๆ คงปฏิบัติศาสนกิจสงเคราะห์ญาติโยม อยู่ ข้างในมีมณฑปศาลาขนาดเล็กประดิษฐาน สรีระสังขาร ที่ไม่เน่าเปื่อยของอดีตเจ้าอาวาส ชื่อหลวงพ่อขำ ดูจากภาพถ่ายหน้าตรงของท่านแล้วแววตาของท่านเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว เจือกับความเมตตาเมื่อทำสังฆทานซึ่งประกอบไปด้วยพุทรานมสดที่ซื้อมาจากแม่ค้า นั้น ยาแก้ ปวด และของแห้ง จำพวกน้ำดื่มซักฟอก ชุดแปรงสีฟันยาสีฟัน ท่านรับแล้วก็ ยถา สัพพี แล้วก็กรวดน้ำให้กับบรรดาปูสปีชี่ส์ ทั้งหลายให้ได้เลิกแล้วต่อกัน
บรรทัดนี้ควรแวะอนุสรณ์คำนึงถึงว่าบรรดาหลวงปู่หลวงพ่อนั้นท่านสืบวิชาหลากหลายในบรรดาของจำพวกเครื่องรางหรือว่าวัตถุมงคลเกี่ยวกับสัตว์ซึ่งในทางตลาดศิลปะหรือพระเครื่องเล่นหากันนั้นนอกจากสวยงามโดดเด่นแล้วยังมีอานุภาพแปลกประหลาด มีอยู่มาก เช่น ตั๊กแตน ต้องคุณหลวงพ่อสม ที่นครชัยศรี ท่านทำตั๊กแตน หมายความว่าดึงคุณลักษณะทางธรรมชาติของตั๊กแตน มาประกอบขึ้นใช้ประโยชน์เพื่อสงเคราะห์ผู้คนที่ยังเข้าไม่ถึงแก่นแท้ของการอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ในพระพุทธศาสนา
วิชาตุ๊กแกต้องยกให้หลวงพ่อครื้นที่วัดสังโฆชัยนาท วิชา แพะยกให้หลวงพ่ออ่ำ วัดหนองกระบอก ซึ่งอุปนัย/อุปนิสัย ของแพะเป็นสัตว์ที่ไม่ท้อถอยเรียกได้ว่าหัวชนฝา นิสัยเช่นนี้ช่วยให้คนที่ มีจิตใจท้อแท้ไม่หวั่นไหวง่าย มีกำลังใจ ในเวลาเดียวกันแพะหนุ่มก็มีแพะสาวสาวรุมล้อมมาก ส่วนจระเข้ถ้าเป็นจระเข้ฝ่ายน้ำจืดหลวงพ่อสนิทอยู่วัดลำบัวลอยที่นครนายก ท่านทำขลัง ถ้าเป็นเชิงจระเข้น้ำเค็มหลวงพ่อวัดเขากะโหลกที่ประจวบคีรีขันธ์ทางไปกุยบุรี เด่น
ถ้าเป็นนกสาริกาปักษ์ใต้ว่าต้องวัดจันทราวาส หลวงพ่อคลาย กาญจนดิษฐ์ของหลวงพ่อสนิทวัดลำบัวลอยก็เป็นที่ขึ้นชื่อของทางภาคกลาง ส่วนไก่ก็ต้องยกให้กับหลวงปู่สรวงวัดถ้ำ พรหมสวัสดิ์ นกยูงทางเมืองเหนือต้องครูบาอริยชาติ หรือ มิเช่นนั้นก็ต้องนกยูงของครูบาที่พระธาตุดอยจอมแวะ ส่วนเสือนั้นทางปักษ์ใต้ที่ทำสวยก็คือหลวงพ่อมุมวัดนาสัก เสือภาคกลางหลวงพ่อเปิ่นวัดบางพระนครชัยศรี ยุคเก่าต้องหลวงพ่อปาน วัดบางเหี้ย ส่วนกรณีเสือจันทบุรีก็จะต้องยกให้กับหลวงพ่อคงวัดวังสรรพรส..
มาถึงจุดนี้ผู้ที่ยึดถือในพระธรรมสัทธรรมแบบเหนียวแน่นก็จะกล่าวว่าเป็นของนอกเหนือพระวินัยไม่ควรจะไปสนใจ ฯลฯ แต่ในความเป็นจริงแล้วนั้นอันว่าต้นไม้นั้นการจะขึ้นเป็นลำต้นได้ก็ต้องมีเปลือก มีกระพี้ มีแก่นปุถุชนทั่วไปซึ่งยังคงต้องดิ้นรนในสังสารวัฏหาเช้ากินค่ำ การเข้าใจในพระธรรมนั้นต้องดิ้นรนให้รอดพ้นภยันตราย ทุกขังแวดล้อมให้อยู่ได้ไปวันๆ มีอะไรที่พอพึ่งพาแก้ไขในระยะสั้นในเฉพาะหน้าได้ก่อนก็ต้องเอา แต่เวทีนี้ควรและคงจะน่าพูดถึงความงามในทางศิลปะมากกว่าที่จะไปความเห็นหรือสรุปความเหมาะสมกับการเคารพบูชาหรือไม่อย่างไรปล่อยไว้เป็นที่นักปราชญ์ราชบัณฑิตท่านพากันคิดวิเคราะห์คงดีกว่า
ส่วนวัตถุมงคลศิลปะช้าง ดูพระที่ท่านเลี้ยงช้างอย่างพ่อท่านเวาะห์ ที่นราธิวาสทำจากไม้โมก แกะ สวยงามดีส่วนวิชานกฮูกหรือนกพิทิดต้องยกให้คุณหลวงปู่โอภาสซึ่งบัดนี้เป็นรองสมเด็จ ชนมายุเกือบ 100 พรรษาแล้ว ท่านจำพรรษาที่อำเภองาวจังหวัดลำปาง วิชาแมลงภู่ฝ่ายไทใหญ่หรือฝ่ายสืบทอดที่ร่วมยุคร่วมสมัยบัดนี้ก็ต้องอาจารย์ที่กำแพงเพชร นอกจากนี้สัตว์วิเศษที่อยู่ในตำนานเช่นสิงห์นั้น หลวงพ่อพรหมที่วัดขนอนเหนือท่านทำมีความสวยงามเข้มแข็งบรรดานักปกครองซึ่งสมมติตนเองว่ากรมการปกครองเป็นราชสีห์ในยุคนั้นที่หลวงพ่อยังทรงสังขารอยู่ทุกคนก็พากันกราบกรานเข้าหาอันนี้ยังไม่ต้องกล่าวถึงพญานาคซึ่งหลวงปู่ครูบาหลายท่าน สื่อสารเข้าถึง แล้วก็สร้างศิลปวัตถุที่ประกอบด้วยอิทธิคุณ ต่างๆ ส่วนในกรณีของครุฑนั้นผู้ที่ทำได้สวยงามและเป็นที่นิยมศรัทธาก็คือหลวงพ่อวราห์ ท่านอยู่ที่วัดโพธิ์ทอง บางมด
ทางภาคใต้ก็เป็นท่านอาจารย์ชัย วัดบางโทง ที่กระบี่ซึ่งท่านได้รับพระราชทานสัญญาบัตรพัดยศเป็นราชาคณะชั้นธรรมไปแล้ว วิชาหมีของสำนักเขาอ้อปัจจุบันก็ตกอยู่กับท่านอาจารย์ประสูติที่วัดในเตาเขตจังหวัดตรัง ส่วนกรณีนกถึดทือนั้นแยกต่างหากจากนกฮูกหลวงพ่อวัดทับชุมพลที่นครสวรรค์ทำได้มีชื่อเสียงมาก กล่าวกันว่ากรณีของนกถึดทือนั้นคุณหลวงปู่ศุขวัดปากคลองมะขามเฒ่าท่านเป็นผู้รื้อฟื้นของโบราณขึ้นมาทำ โดยหมายใจให้พวกมหาดเล็กของเสด็จในกรมหลวงชุมพรซึ่งหมดตัวจากการเข้าบ่อนที่นางเลิ้งได้ทุนคืนมาบ้างเป็นเครื่องรางที่ เจ้าของบ่อนหวั่นใจ
มายุคนี้เวลานักเล่นการพนันขอเอาไปช่วยงานพาเข้าบ่อน คนก็บ่นว่าไม่ได้ผล อันนี้ต้องกระซิบไว้ก่อนว่า หลวงพ่อท่านไม่ได้สนับสนุนให้ใครเล่นการพนัน ประเภทว่าพานกเข้าไปเล่นได้เงินออกมาใช้กันเฮฮาอันนี้ไม่น่าจะใช่ เป็นเรื่องที่ว่าเมื่อสูญเสียไปจากการพนันแล้วหมดตัวแล้วนกไปช่วยได้เงินได้ทองกลับมาบ้างได้คืนทุนบ้างแต่ไม่ได้กำไรเอาเงินนั้นกลับมาเลี้ยงชีพเอาไปทำการค้าการลงทุนอะไรต่างๆในทางที่ถูกที่ควรมากกว่าเมื่อรู้อย่างนี้แล้วก็ใช้นกให้ถูกทางแล้วก็ไม่ต้องไปประมาท ปรามาสใคร
ฝ่ายจิ้งจกเคลื่อนที่ได้ไวก็ต่อชีวิตของตนเองได้เมื่อประสบเหตุคับขันทิ้งหางไปชีวิตก็ยังรอดแล้วหางก็งอกใหม่ได้ หลวงปู่หน่ายวัดบ้านแจ้ง ที่อยุธยา ท่านมีวิชาจิ้งจก
ส่วนแมงมุมนั้น หลวงปู่สุภาท่านอยู่ที่จังหวัดภูเก็ตชนมายุ 100 กว่าปีรับวิชามาจากหลวงปู่ศุขวัดปากคลองมะขามเฒ่าเอาลักษณะของแมงมุมที่ไม่ได้ออกไปล่าเหยื่ออะไรกะใครเขา ได้แต่ชักใยดักในที่เหมาะสมสัตว์มีปีกชนิดใดหมดอายุแล้วก็ให้มาติดตัง เป็นการหาบริโภคโดยไม่ได้ออกไปแสวงหาล่าบาปส่วนวิชาหมาป่า วิชาลิง ไปตกอยู่ที่วัดชัยเภรีย์ สุพรรณบุรี หลวงพ่อบุญค้ำ ท่านทำหมาป่าล่าทรัพย์ จากเขาควายเผือก ส่วนวิชาวัวมีอยู่ทั่วไปที่เมืองเหนือ เช่นหลวงพ่อเมืองวัดท่าแหน ท่านทำทรงเครื่อง วิชาควายดังได้กล่าวแล้วปักษ์ใต้ อย่างน้อยคือพ่อท่านจันทร์ที่วัดทุ่งเฟื้อ เชียรใหญ่ ส่วนวิชาปูนั้นตกอยู่กับหลวง ปู่นิ่มที่วัดพุทธมงคลเขตจังหวัดสุพรรณบุรีหลวงปู่นิ่มมีชื่อเสียงมากเรื่องวิชาปูเมื่อ 10 ปีก่อนช่วงที่ชาวจีนนิยมแสวงหาเครื่องรางของขลัง ก็พากันนั่งเครื่องบินมาเหมาปูหนีบทรัพย์ของหลวงปู่จนหมดวัด
นี้ว่าถ้าอะไรเกี่ยวกับปูแล้วก็ควรที่จะหาทางอาราธนา อัญเชิญท่านมาเป็นประธานในการทำพิธีปล่อยปูเพื่อให้อโหสิกรรมซึ่งกันและกันอย่างว่าท่านเป็นสักขีอุดมพยานก็น่าจะเหมาะสม รูปนี้เป็นล็อกเก็ตฉากขาวสร้างขึ้นก่อนท่านมรณภาพไม่นาน อธิษฐานน้อมรำลึกถึงท่านว่า ฝ่ายปูก็ขอให้ไปดีได้ทำกุศลส่งให้ปูแล้ว ฝ่ายคนก็ขอให้ทุเลาหายถ้าว่าเป็นผลมาจากการกระทำ ที่มีต่อปูจงทุกประการ ให้ขาดจากกัน ณ บัดนี้ ส่วนอาการปวดเข่านั้นในสังฆทานถวายยาแก้ปวดเอาไว้หลายแบบขอตั้งสัจจะอธิษฐาน เมื่อถวายยาแก้ปวดเป็นสังฆทานโดยรวมแด่พระภิกษุสงฆ์แล้วก็ขออานิสงส์การใช้ยาให้หายปวดนี้เป็นกุศลให้อาการปวดเข่าก็ทุเลาลงไปด้วยเถิดงี้กรวดน้ำลงดินเรียบร้อยดีแล้วก็มาสังเกตการณ์ที่หลวงพ่อขำท่านกันต่อ
เมื่อได้กราบหลวงพ่อขำท่านแล้วเป็นธรรมดาของผู้ที่ซอกแซกจะต้องถามเสาะหาวัตถุมงคลของท่านมาศึกษาบูชาเป็นที่ระลึก เพราะเชื่อเป็นการส่วนตัวว่าประดาพระผู้ทรงคุณวิเศษนั้นเมื่อท่านมรณภาพหากท่านตั้งใจมรณะในฌาน ร่างกายท่านจะไม่เน่าเปื่อยตามการตั้งจิต (ตายในฌาน)เช่นนั้นวัตถุมงคลที่ท่านทำหรือท่านเสก ย่อมมีความวิเศษในตัวจากฌานตบะเดชะของท่าน (แต่ไม่ได้หมายความว่าท่านที่ไม่ได้มรณะในลักษณะอย่างนี้ไม่มีคุณวิเศษ )
จนเมื่อได้เหรียญตัวอย่างของท่านมาดูก็ต้ององถึงกับอึ้งเพราะว่ายันต์ที่ปรากฏด้านหลังนึงมีลักษณะแปลกตาไม่เคยคุ้นจากที่ใดเลย สวยงามศิลปะเข้มขลัง ลักษณะคล้ายตั้งห้องเป็นปราสาทเรือนยอด คล้ายยันต์พญากาน้ำ แต่เหมือนมีการผูกปมที่พิสดารด้านล่างถามผู้ที่รู้เห็นตลาดพระของหลวงพ่อขำก็เรียกได้ว่าเล่นหากันในวงจำกัดก็พระเหรียญของท่านเป็นที่นิยมกันในท้องถิ่น
ถ้าของหลวงพ่อขำแล้วจะต้องเป็นรุ่นพลุแตกราวปี 2518 ซึ่งเป็นที่นิยมกันมากว่าผู้ที่อาราธนาติดตัวไว้ปลอดภัยจากเหตุพลุระเบิดพลุแตก เป็นที่นิยมหากันแต่หาได้มีผู้ใดตอบได้ว่าที่อักขระเส้นสายยันต์ที่ปรากฏด้านหลังนั้นเป็นประจำตัวของท่านหรืออย่างไรและเรียกว่าอะไรทำไมจึงมีลักษณะที่ลึกลับแปลกตา จนเมื่อออกจากวัดแล้วจึงทำการสืบค้นสายวิชาของท่าน
ด้วยความเชื่อในอดีตนั้นว่ากันว่า สายวิชาจะไหลมาตามลำน้ำเพราะผู้คนในอดีตยังสัญจรกันทางน้ำเป็นหลักการเรียนรู้สรรพวิทยาต่างๆต้นทางและปลายทางไม่พ้นบริเวณลำน้ำละแวกนั้นแน่แน่ลูกศิษย์อาจจะพายเรือไปหาอาจารย์หรือเป็นทางตรงกันข้ามก็ได้หลวงพ่อขำนั้นท่านได้วิชามาจากครูอาจารย์หลายท่านหลายสายแต่สายหนึ่งที่สำคัญมากคือท่านเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อสาย วัดหนองสองห้องยันต์นี้ต้นทางมาจาก หลวงพ่อสาย วัดหนองสองห้อง บ้านแพ้วในเขตเมืองสมุทรสาคร ตัวหลวงพ่อสายเองเมื่อมรณภาพแล้วมิได้เน่าเปื่อยสังขารยังคงแข็งเป็นหินเป็นที่เคารพบูชาเหมือนกันกับท่านทั้งครูและศิษย์
เดิมทีหลวงพ่อสายท่านอยู่วัดตึกมหาชัย เมื่อได้มาพัฒนาสร้างวัดหนองสองห้อง วัดนี้ที่ตั้งมีบริเวณเป็นหนองน้ำท่านจำเป็นจะต้องถมดินต่อ ท่านก็บอกกล่าวกับบรรดานักเรียนที่มาเรียนที่โรงเรียนว่าก่อนเข้าเรียนก็ให้เขวี้ยงดินลงหนองน้ำกันคนละก้อนก่อนกลับบ้านก็ช่วยทำแบบเดิม จนหนองน้ำกลายเป็นที่ทางที่เป็นปึกแผ่นขึ้นมาได้เมื่อครั้งสงครามอินโดจีนหลวงพ่อสายท่านตั้งใจสร้างพระไปช่วยคุ้มภัยให้กับทหารพระของท่านเป็นที่นิยมหากันจนทุกวันนี้ชื่อว่าพระ 1008 ไฟ
หมายความว่าท่านหลอมโลหะที่มีส่วนผสมจำเพาะให้ได้เป็นแท่งแล้วลงอักขระเลขยันต์ปลุกเสกแล้วก็นำไปหลอมใหม่เมื่อได้เป็นแท่งขึ้นมาท่านก็มาจารอักขระเลขยันต์กำหนดจิตอีกทำอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมายิ่งกว่าดาบคาตานะของญี่ปุ่นเพราะท่านทำถึง 1008 ครั้งเป็นการส่งจิตเพ่งจิตที่เข้มแข็งมาก เมื่อพิจารณาดูพระ 1008 ไฟนี้ก็จะปรากฏเห็นยันต์ประจำตัวของท่านผูกขึ้นไว้ด้วยเช่นกัน
ในการนี้ต้องขอขอบคุณด็อกเตอร์วุฒินันท์ป้องป้อม ผู้ซึ่งศึกษาเกี่ยวกับอักขระเลขยันต์มาเป็นเวลานานได้ช่วยวิทยาทานทำการถอดรหัสยันต์ครูหลวงพ่อสาย
เมื่อพิจารณาดูแล้วดร. วุฒินันท์วิเคราะห์ว่า ท่านตั้งคอลัมน์หรือสดมภ์ขึ้นเป็น 3 คอลัมน์ ด้านบนเป็นยันต์รูปองค์พระนั่งสมาธิ ที่อยู่บนปราสาทสูงสุดนั้นน่าเชื่อว่าคือพระพุทธเจ้าส่วนซ้ายขวาคือพระโมคคัลลานะ และพระสารีบุตร ลักษณะการเขียนยันต์ของหลวงพ่อสาย เริ่มเริ่มต้นที่ใดก็จบที่ตรงนั้น ของเช่นนี้หากศึกษาดูยันต์ของครูต่างๆแต่ละสำนักมีลักษณะแตกต่างกันไป ครูที่เขียนตรงไหนจบตรงนั้นลักษณะยันต์จากขึ้นเป็นตารางกรอบปิดมีอิทธิคุณสำคัญในการกำบังและป้องกันเหมือนทำกำแพงล้อมไม่มีทางให้สิ่งไม่ดีเข้าได้เป็นมหาอุด หยุดปืน
ดร. ว่าตัวยันต์ต้นทางของท่านยังมีอีก ซึ่งลูกศิษย์ใกล้ชิดกล่าวว่าท่านอาจจะใช้ในเชิงการลงกระหม่อมหรือสัก เป็นหลักแต่ถ้าเมื่อเป็นพระแล้วท่านจะเอาหัวใจของคาถาในยันต์ครูต้นทางมาแปลงเป็นยันต์ปราสาทสามช่องนี้ แล้วก็ผูกจุดเริ่มจุดจบ โดยยันต์ต้นทางเป็น อักขระที่ถอดมามาจากคาถายอดพระกัณฑ์ไตรปิฎก อิติปิ ข้างบน อะ อุต ข้างล่าง นิ และ นิในวงล้อม มีหัวใจพระรัตนตรัย มะ อะ อุ ข้างๆเขียน ปา อิ อา ปะ หัวใจบริสุทธิศีล ปาฏิโมกข์ /อินทรีสังวร/อาชีวะปริสุทธิศีล/ปัจจัยสันนิสิตศีล
ท่านใดสวดคาถายอดพระ(กัณฑ์) ไตรปิฎก จะพบบทแรกว่า อิติปิโสภควา อรหัง วัจจะ(วัตตะ)โส ภควา = พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น เป็นผู้ไกลจากกิเลส อันนี้ก็คือหัวใจคาถาที่หลวงพ่อใส่ไว้ในยันต์ ส่วนอักขระ นิ คือ นิพพานในบทที่ 12 จาก 27 บท ของยอดพระกัณฑ์ มีว่า “โสโส สะสะ อะอะ นินิ” ก็คือโสดาบัน สะกิทาคามี อนาคามี นิพพาน
ด็อกเตอร์ขยายความต่อว่าหัวใจบริสุทธิศีลนี้นั้นยังพบในเหรียญโบสถ์ลั่นของหลวงพ่อ แดง วัดเขาบันไดอิฐ และ หลวงพ่อเจริญ ซึ่งสองท่านเป็นพี่น้องกันอีกด้วยหรือว่าวิชานั้นไหลไปตามสายน้ำจริงๆจากเมืองเพชรมาแม่กลอง มามหาชัยก็ไม่ใช่ที่ห่างไกลกันเลย ปัจจุบันนี้ท่านผู้สืบสายวิชายันต์มหาอุตใหญ่นี้คือหลวงพ่อสมพงษ์ ท่านอยู่ที่วัดดอนราวก็บ้านแพ้วนี่เอง ท่านที่สนใจในศิลปะยันต์ครูและอานุภาพพิเศษที่อาจจะแปลความคำว่ามหาอุด กับคำว่าอุดม มีนัยยะเชื่อมโยงกันอย่างไรก็น่าจะได้ไปกราบเรียนสนทนาธรรมกับท่านบ้าง
ผู้คนแถวนั้นนับถือหลวงพ่อสมพงษ์นอกเหนือจากเรื่องยันต์ครูนี้แล้วยังมีธงนกสาริกาที่ทำออกมาสวยงามศิลป์ ส่วนหัวใจบริสุทธิศีลนั้นคืออะไร
ขออนุญาตขยายความดังนี้ ๑. “สำรวมในพระปาฏิโมกข์” รักษาสิกขาบทที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้ไม่ล่วงละเมิดข้อห้ามทั้งหลายดำรงตนอยู่ในพระวินัยอย่างเคร่งครัดคือ “รั้ว” ที่ป้องกันความประพฤติเสียหาย ๒. อินทรียสังวรศีล “สำรวมอินทรีย์ทั้ง ๖” ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจไม่ปล่อยใจให้ยินดีหรือยินร้ายเกินควรเมื่อเห็นรูป ฟังเสียง หรือรับอารมณ์ต่าง ๆก็มีสติรู้เท่าทัน ไม่ให้เกิด โลภ โกรธ หลง ๓. อาชีวปาริสุทธิศีล“เลี้ยงชีพโดยบริสุทธิ์” ไม่หลอกลวง คดโกง ไม่ประจบสอพลอเพื่อหวังลาภไม่แสวงหาปัจจัยด้วยวิธีไม่สมควรดำรงชีวิตด้วยความสุจริต ๔. ปัจจัยสันนิสิตศีล “ใช้ปัจจัย ๔ อย่างมีสติ” พิจารณาการใช้จีวรบิณฑบาต เสนาสนะ คิลานเภสัช ไม่บริโภคเพื่อความมัวเมาไม่ใช้เพื่อโอ้อวดฟุ้งเฟ้อแต่ใช้เพียงเพื่อประทังชีวิตและเกื้อกูลต่อการประพฤติพรหมจรรย์
สรุปว่า ทั้งสี่ คือ ศีลที่ทำให้ชีวิตสมณะบริสุทธิ์ครบทุกด้านทั้งในเรื่องข้อวัตรวินัยความสำรวมระวังการเลี้ยงชีพโดยสุจริตการใช้ปัจจัยอย่างมีสติผู้ใดรักษาศีล ๔ ประการนี้ย่อมเป็นผู้สงบ ผ่องใส และมีความเจริญในธรรมเป็นมั่นคง







