“ไม่เผื่อ”แล้วจะให้ “เพื่อ…อะไร!” ฉากที่ 8

อะไรเอ่ยจะเผยว่า “เชือกเส้นเล็ก” หรือ “ด้ายบาง” พูดกันตรงๆ คงจะอ้าปากค้าง นายและนางรุ่นเก๋าเขาก็รู้ทันทีเมนูหน้านี้ไม่น่าจะมีใครที่ไม่รู้  เขาเรียกกันสนั่นร้านว่า “เชือก” เจ้าของร้านถอนหายใจหลายเฮือกพร้อมกับชี้แจงฉับพลัน “ไอ้นี่เขาเรียกกันว่า…เก็ตตี้” (ฮา) 

เหตุที่ลูกค้าเฮฮากันคิกคัก เนื่องจาก เจ๊แกแฉแบบแปลไม่เกลี้ยง นักหม่ำน่าใหม่รีบเสริมให้สิ้นเสียงว่า “พี่รีบเอา สปาเกตตี มาเสริฟด่วนหน่อยครับ” ข้อสำคัญที่เอามาแหย่กันล่น เนื่องจากเรื่องราวที่เอามาเรียบเรียงมักจะมี “มะนุดตะวันตก” เขาขยันเขียนแปะว่า “เก็ตตี้” เพื่อจะบอกว่า ทุกอย่างกว่าจะได้มามันมีพร้อมทั้ง หรรษา และ หันรีหันขวาง

อดีต “ตระการ” ผ่านมาหลายทศวรรษ มี อาแป๊ะ คนหนึ่งเขาทำขนมเปี๊ยะ ใครเคยเจี๊ยะก็จะสาแก่ใจเพราะอร่อยจริงๆ ลงทุนไม่มากไม่น้อยเดินแบกกระจาดขายไม่เว้นวัน อาแป๊ะ ไม่เคยมือสั่นคงจะดูกระบวนท่าเส้าหลินเอาไว้เยอะ 

อยู่มาวันหนึ่ง ชะตาก็พา อาแป๊ะ ให้แวะซื้อลอตเตอรี่ หลังจากซื้อไว้เบอร์เดียวก็เอาลอตเตอรี่มาเก็บไว้ใต้ผ้าขาวที่ห่อคลุ่มกระจาดเอาไว้ ครั้นเมื่อถึงวันที่รอคอย อาแป๊ะ ก็รอลุ้นจนกระทั่งได้ยินเสียงผลการประกาศว่า เลขรางวัลที่หนึ่งในเย็นวันนั้น ตัวเลขตรงกับใบลอตเตอรี่ทุกตัว อาแป๊ะ ดีใจถึงขนาดเอากระจาดมาประกาศว่า “อั๊วรวยสะใจแล้วเว้ย เฮ้ยเลิกซวยกันเสียที!”

ว่าแล้ว อาแป๊ะ ก็เขวี้ยงกระจาดลงคลอง คนเมืองสงขลาวิ่งไปหาเพื่อช่วยประคับประคองอาแป๊ะ กันหลายคน เพราะว่า อาแป๊ะ ลืมไปว่า ใบล็อตเตอรี่ที่ซื้อไว้ มันลอยหายจมลงในสายน้ำพร้อมกับกระจาด 

ขอโทษนะครับ อาแปะ ผมรู้สึกได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่บาดแผลใจของผม แต่ผมก็เข้าใจว่า สิ่งที่กำลังกัดเจาะอยู่ในหัวใจมีอยู่ไม่น้อยกว่าสองกระแส คือ เจ็บ กับ จุก จะลุกก็เข่าอ่อน จะนอนก็เจ็บไม่รู้จบ ถ้าผมอยู่ใกล้บ้าน อาแป๊ะ ผมก็จะไม่บอกแม้แต่คำเดียวว่า คำว่า เพื่อ…..! ผู้ที่ควรจะบอก คือ ผม กับ ผู้อ่าน

เคยมีข่าวเก่าที่เหลาเหย่มานาน แต่ก็ไม่ควรจะห้าวหาญจนเกินไป น้องหญิงของประเทศรอบนอก ไม่ใกล้ไม่ไกลแต่ก็ไม่ขอเปิดเผย ใผเป็นใผคือใครเอ่ยก็ช่างเขาเถอะ 

สาวอกหักคนหนึ่งเธอเตรียมเชือกว่า จะเอาไปคล้องคอลาโลก ปรากฏว่ามี มะนุกมุง มายืนบนสะพานไม้เพื่อรอดูว่า มันจะออกหัว หรือ ออกก้อย กำลังเอะอะมะเทิ่งกันเพลินๆ ก็มีเสียงสะพานหักดังเปรี๊ยะ ผลปรากฏกว่า คนที่สิ้นลมหายใจขนานแท้ คือ มะนุดมุง สาวน้อยก็พลอยตกใจเธอจึงเปลี่ยนใจกลายเป็น มะนุดผู้มีอายุยืน ต่างกับ มะนุดมุง ที่กลายเป็นผู้หมดอายุ (มุกนี้ไม่อยากฮาก็ฮาไปเถอะ!)

ข่าวนี้สิครับ “เก็ตตี้” ได้เลย จัดว่าเป็นข่าวที่ ปาดหน้าวันฮาโลวีน เมื่อปี ค.ศ. 1999 บิล มอร์แกน คนขับรถบรรทุกชาวออสเตรเลีย ประสบอุบัติเหตุบนทางหลวงอย่างรุนแรงจนร่างกายถูกบดขยี้ เมื่อถึงโรงพยาบาล เขาได้รับยาที่ก่อให้เกิดอาการแพ้อย่างรุนแรงจนหัวใจหยุดเต้น

เขาเสียชีวิตในทางการแพทย์ (หัวใจหยุดเต้นและหยุดหายใจ) นานถึง 14 นาที

หลังจากแพทย์ช่วยชีวิตจนฟื้นขึ้นมา เขากลับเข้าสู่ภาวะโคม่าลึกนานถึง 12 วัน

ครอบครัวของเขาได้รับคำแนะนำให้ถอดเครื่องช่วยหายใจถึงสองครั้ง
ทว่าในวันที่ 12 เขากลับฟื้นขึ้นมาเองโดยไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆ หลงเหลืออยู่เลย และสมองก็ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย

เพื่อนพ้องน้องพี่มีน้ำใจมาร่วมฉลองที่รอดชีวิตจากประสบการณ์เฉียดตาย มอร์แกน ได้ซื้อลอตเตอรี่แบบขูดที่ร้านค้าแห่งหนึ่ง เขาเลือกรางวัลถูก เป็นรถยนต์โตโยต้า โคโรลล่า คันใหม่ มูลค่า 30,000 ดอลลาร์ จัดว่าอักโข

สถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นในเมลเบิร์นเห็นว่า นี่เป็นเรื่องราวที่น่าประทับใจและอบอุ่นหัวใจ จึงส่งทีมงานไปที่ร้านค้าดังกล่าว และขอให้มอร์แกนซื้อลอตเตอรี่มาขูดอีกครั้ง เพื่อถ่ายทำฉากจำลองเหตุการณ์ตอนที่เขาถูกรางวัลสำหรับนำไปออกอากาศในข่าวภาคค่ำ 

ใครที่คิดจะเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ อาแปะ ฟัง ผมไม่รับประกันความผันผวนนะเนี่ย ขณะที่กล้องโทรทัศน์กำลังบันทึกภาพ มอร์แกนยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์แล้วขูดลอตเตอรี่ใบใหม่ จากนั้นเขาก็ตัวแข็งทื่อ แทนที่จะแสดงท่าทางดีใจเหมือนตอนที่ถูกรางวัลครั้งก่อน เขากลับหันมามองกล้องด้วยความตกตะลึงสุดขีด พร้อมกับพูดประโยคที่เป็นตำนานว่า ผมถูกรางวัลอีกแล้ว ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ! 250,000 ดอลลาร์ เลยครับ! 

เขาถูกรางวัลใหญ่จริงๆ ในขณะที่กำลังพยายามแสดงละครจำลองเหตุการณ์ตอนที่ถูกรางวัล 30,000 ดอลลาร์อยู่พอดี! ภาพข่าวเผยให้เห็นอาการตกตะลึงอย่างสุดขีดของเขาจนแทบหยุดหายใจ ในขณะที่พนักงานร้านถึงกับสติหลุดด้วยความตื่นเต้น ส่วนมอร์แกนก็รีบโทรหาคู่หมั้นทันที เพื่อบอกข่าวดีว่า ในที่สุดพวกเขาก็สามารถซื้อบ้านได้แล้ว 

ขอบพระคุณ นิโคล การ์เนอร์ ที่เอาข่าวบุคคลที่โชคดีที่สุดในประวัติศาสตร์ ถ้าจะให้ดีท่านน่าจะไปถ่ายทำคนที่อาภัพสุดๆ หลายปีที่ผ่านมา นายตำรวจ ดีใจที่ซื้อลอตเตอรี่คล้ายกันกับ อาแป๊ะ เมื่อรู้ว่าลอตเตอรี่ถูกรางวัลที่หนึ่ง ก็รีบกลับบ้าน ปรากฏว่า ภรรยาไม่ได้ดูในกระเป๋ากางเกง เธอขยี้จนลอตเตอรี่ใบนั้นเป็นหมัน 100%

เกิดมาอุตส่าห์มีอุปกรณ์ประจำตัว ก็เอามาใช้ให้มันคุ้มกันบ้าง โอม…เพี้ยง ขอให้ผมไม่ลืมเรื่องแบบนี้ (ฮา)

คอลัมน์เปิดมุกปลุกหมอง โดย... ดร.สุรวงศ์ วัฒนกูล ฐานเศรษฐกิจออนไลน์