“ไม่เผื่อ”แล้วจะให้ “เพื่อ…อะไร!” ฉากที่ 1

ผมอยากจะรู้ว่า เรื่องเล่าจากชาวยุโรป เขาจะเลือกเอามาแชร์วับจับประเด็นกันแบบไหน ตามหาเดินหาไปมันก็มีอะไรต่อมิอะไรไม่แตกต่างกันสักกี่มากน้อย จึงตัดสินใจเอาข่าวมาเขย่าแจมกับกระแสเก่า ซึ่งผุดขึ้นมาล่ากระแสแต่ช้าแต่ “จุดตัดจุด” คล้ายกับ “กลยุทธ์พิพิธภัณฑ์” ตามรอย “ไม่เผื่อ” แล้วจะให้ “เพื่อ…อะไร!”

สถานที่ : ห้องครัว สามี ถูก ภรรยา จับได้คาหนังคาเขาตรงหน้าตู้เย็นที่เปิดทิ้งไว้ ภรรยายืนกอดอกอยู่ที่ประตู 

ภรรยา : "บอกฉันมานะว่าคุณไม่ได้ทำแบบนั้น"

สามี : (ชะงักกึก ยังมีเศษอาหารติดอยู่ที่ริมฝีปาก) "ไม่ได้... ทำอะไรเหรอ?"

ภรรยา : "อาหารไทยที่เหลือไง เส้นผัดเผ็ดนั่นน่ะ ฉันเฝ้านึกถึงมันมาตั้งแต่สิบโมงเช้าแล้วนะ ถึงขั้นยอมอดของว่างที่ทำงานเพื่อเก็บท้องไว้กินมื้อนี้เลยเชียว"

สามี : "ที่รัก มันเหลืออยู่นิดเดียวเองนะ! ก็แค่... เส้นสักสามเส้น กับ บรอกโคลีชิ้นเดียว ผมแค่ช่วยจัดการให้เกลี้ยงกล่อง คุณจะได้ไม่ต้องล้างไง"

ภรรยา : "อย่างแรกเลยนะ นั่นมันตั้งครึ่งส่วนเชียวนะ อย่างที่สอง... “ช่วยจัดการให้” งั้นเหรอ?! คุณมันก็แค่ถังขยะเคลื่อนที่ ไม่ใช่พ่อพระใจบุญ ไม่มีแววสักหน่อย!"

สามี : "เดี๋ยวผมสั่งมาเพิ่มให้ก็ได้! เดี๋ยวนี้เลย!"

ภรรยา : "มันไม่เหมือนกันหรอก! กว่าจะมาส่งก็ตั้ง 45 นาที เสน่ห์ของอาหารที่เหลือค้างคืนต้องกินได้ทันทีต่างหาก คุณทำลายความเชื่อใจอันศักดิ์สิทธิ์เรื่องของกินในชีวิตคู่ของเราไปแล้วนะ"

สามี : "โอเค ขอโทษ คราวหน้าผมจะเหลือเส้นไว้ให้คุณเป๊ะๆ สองเส้นกับซอสถั่วลิสงอีกหยดนึงเลยเอ้า"

ภรรยา : "ถ้าทำแบบนั้น คุณได้ไปนอนที่โซฟาแน่ และคำว่าโซฟาที่ฉันพูดเนี่ย หมายถึงพื้นข้างๆ โซฟานะ" 

บ้านนี้ก็ไม่ต้องอธิบาย แล้วเขากับเธอจะทำอะไร “เพื่อ….. อะไร!”
เฮียบที่สุดสำหรับ สตอรี่ ผู้มีไมตรีสายวัดจัดทำไว้ ผมขอชื่นชมนักเขียนเรื่องนี้แต่ขอโทษที่ผมลืมชื่อเจ้าของ กราบขอบพระคุณแทบเท้าพระเจ้าข้า 

สมศักดิ์ : (ถอนหายใจยาว) "สมชาย นายรู้ไหม... โลกเราสมัยนี้มันอยู่ยากขึ้นทุกวัน โบราณเขาถึงบอกว่า คุณธรรม คือ สิ่งที่ค้ำจุนมนุษย์ ถ้าขาดคุณธรรม โลกเราต้องล่มสลายแน่ๆ"

สมชาย : (จิบกาแฟ) "อ๋อ... เรื่องนี้นี่เอง ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่งเลยสมศักดิ์ วันก่อนคุณธรรมก็เพิ่งค้ำจุนฉันไว้ 

"สมศักดิ์ : (ตาเป็นประกาย) "จริงเหรอ! นายไปทำความดีอะไรมา เมตตากรุณา? หรือ ความซื่อสัตย์?

"สมชาย : "เปล่า... วันก่อนเดินสะดุดท่อระบายน้ำ เกือบหน้าคว่ำลงพื้น ดีนะมี คุณธรรม มาค้ำไว้"

สมศักดิ์ : "โอ้โห! พลังแห่งความดีช่วยฉุดรั้งนายไว้งั้นเหรอ?"

สมชาย : "ปกลิขิตอะไรล่ะ! คุณธรรม คือ ชื่อลุงวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอย แกคว้าเสื้อฉันไว้ทันพอดี โห... ค้ำซะจุกรักแร้เลย ถ้าไม่มีลุงธรรมค้ำไว้ มนุษย์อย่างฉันหน้าแหกแน่ๆ"

สมศักดิ์ : (เอามือกุมขมับ) "นั่นมันชื่อคน! ฉันหมายถึงคุณธรรมที่เป็นความดีงามในจิตใจโว้ย! อย่างเช่น ความอดทน ไง มนุษย์เราต้องมีความอดทนโลกถึงจะสงบสุข"

สมชาย : "เรื่องความอดทนเนี่ย ฉันมีสูงมากเลยนะ โดยเฉพาะตอนสิ้นเดือน"

สมศักดิ์ : "อดทนประหยัดอดออม?"

สมชาย: "อดอยาก... ทนหิวข้าวนี่แหละ ค้ำจุนชีวิตสุดๆ สลัดภาพมนุษย์เงินเดือนกลายเป็นมนุษย์กินมาม่าทันที"

สมศักดิ์ : "เอ็งนี่มันโยงเข้าเรื่องไร้สาระได้ตลอด! อะ... งั้นเอาใหม่ ความซื่อสัตย์ ล่ะ? ความซื่อสัตย์ค้ำจุนความสัมพันธ์ของมนุษย์ ถ้านายไม่โกหก ทุกอย่างก็ดีใช่ไหม"

สมชาย : "เรื่องนี้ฉันเคยลองแล้วสมศักดิ์... ไม่รอด"

สมศักดิ์ : "อ้าว ทำไมล่ะ?"

สมชาย : "วันก่อนแฟนฉันถามว่า “ชุดนี้ใส่แล้วอ้วนไหม” ฉันก็ใช้หลักคุณธรรมนำชีวิตเลย ตอบด้วยความซื่อสัตย์แบบ 100% ว่า “ไม่ได้อ้วนเพราะชุดหรอกจบรอบนี้ อ้วนเพราะหมูกระทะที่กินไปเมื่อคืนต่างหาก” ..."สมศักดิ์ : "แล้วเป็นไง? ความซื่อสัตย์ค้ำจุนนายไหม?"

สมชาย : "ค้ำจุนสิ... ตอนนี้ฉันต้องไปนอนค้ำอยู่บนโซฟามาสามคืนแล้วเนี่ย เกือบไม่มีมนุษย์ชื่อสมชายอยู่ในบ้านแล้ว!"

สมศักดิ์ : (หัวเราะ) "สมน้ำหน้า! เขาเรียกว่าซื่อสัตย์ไม่ดูกาลเทศะ แล้วอย่างสุดท้ายล่ะ ความเมตตากรุณา นายมีบ้างไหม?"

สมชาย : "มีดิ ฉันน่ะเมตตาต่อสัตว์โลกเสมอ วันก่อนยุงบินมาเกาะแขน ฉันจำคำพระท่านบอกว่าห้ามเบียดเบียนสัตว์ ฉันเลยคอยเป่าลมให้มันเบาๆ..."

สมศักดิ์ : "โห... นายยอมให้มันกินเลือดเหรอ? ใจบุญจริง"

สมชาย : "เปล่า... เป่าให้มันเย็นๆ ผิวจะได้ตึงๆ เวลาฉันตบเปรี้ยง! มันจะได้เจ็บทีเดียวสั้นๆ เมตตาให้มันไปสบาย ไม่ต้องทรมานนาน"

สมศักดิ์  : "ไอ้บ้า! นั่นมันฆาตกรรมอำพรางแล้ว! สรุปคือนายไม่ได้เข้าใจเรื่องคุณธรรมค้ำจุนมนุษย์เลยใช่ไหมเนี่ย?"

สมชาย : "เข้าใจสิ... สำหรับฉันนะสมศักดิ์ คุณธรรมที่ค้ำจุนมนุษย์ให้อยู่รอดได้ดีที่สุดในพุทธศักราชนี้ มีอยู่แค่ 3 ข้อเท่านั้นแหละ"

สมศักดิ์ : " เออ... มีอะไรบ้าง ลองว่ามาซิ เผื่อจะมีสาระ"

สมชาย : "ข้อแรก 'อุเบกขา' คือการปล่อยวาง ใครจะด่าจะว่าอะไรเราช่างมัน"

สมชาย : "ข้อสอง 'สันโดษ' คือพอใจในสิ่งที่มี เช่น มีเงินในบัญชี 20 บาท ก็พอใจแค่นั้น (เพราะทำอะไรไม่ได้อยู่ดี)"

สมชาย : "ข้อสุดท้าย สำคัญที่สุด... 'การนอน' "

สมศักดิ์ : "เฮ้ย! การนอนมันเป็นคุณธรรมตอนไหนวะ?!"

สมชาย : "อ้าว... ก็ถ้านอนหลับ เราก็จะไม่สร้างกรรม ไม่นินทาใคร ไม่เสียเงิน ที่สำคัญคือ ไม่ต้องมานั่งฟังนายบ่นเรื่องคุณธรรมไง... หลับแป๊บนะ" ว่าแล้วสมชายก็ฟุบหลับคาโต๊ะกาแฟ

รำพึงได้ว่า ครั้งนี้ไม่เฟี้ยวฟ้าว แต่มีหัวใจตรากาวหยุดนิ่งไม่ต้องกล่าวว่านี่ไง ผมกับท่านกำลังร่วมแรงกันทำอะไร “เพื่อ….. อะไร!”
 

คอลัมน์เปิดมุกปลุกหมอง โดย.. ดร.สุรวงศ์ วัฒนกูล ฐานเศรษฐกิจออนไลน์