จิตเคลมบุ้ค บำรุง สุขเซฟฮาร์ท ฉากที่ 7

ผมโชคดีมีมุมมองในการเลือกใช้ภาษา เพราะว่า คุณแม่ เป็น ครูสอนวิชาภาษาไทย คนปักษ์ใต้ หลายท่านมักจะพูดจา ร. เรือ ไม่ชัด คุณแม่ ให้ผมฝึกหัดการใช้เสียงตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ทุกคืน กินข้าวมื้อค่ำเสร็จผมต้องปฏิบัติตามคำขอ

คุณแม่ ท่านสอนผมว่า “ลูกต้องใช้ปลายลิ้นแตะเพดาน!” ผมก็แซวว่า “โอ้โห ลิ้นมันไม่ยาว แล้วจะเงยหน้าแตะเพดานได้ไงล่ะครับ!” คุณแม่หัวเราะแล้วบอกว่า “ทะลึ่ง!” (ฮา)

บ้านข้างเคียงเขาก็นั่งขำกันบ่อยเพราะเสียงการใช้ลิ้นแตะเพดานในปากแล้วรัวลิ้นเสียงดังสะบัด บรื๋อ…อ…อ…อ คล้ายกับท่อไอเสีย ของเรือประมงที่ซื้อเอาไว้ใช้รบกับข้าศึก (ฮา) นึกแล้วเสียดาย ผมควรที่จะ “ขายเสียง” ในช่วงขาขึ้นที่เขากำลังหาเสียง ไม่งั้นก็คงจะ หร๋วย… หรู๋… เหรื๋อง… (ฮา) 

ผมถาม AI ให้ช่วยทบทวนอีกทีว่า “การพูดเปล่งเสียง” กับ “การพูดออกเสียง” แตกต่างกันตรงไหน? 

ท่านปรมาจารย์ AI บอกว่า “การพูดเปล่งเสียง คือ การสร้างเสียงออกมาจากลำคอให้ดังพอที่ผู้อื่นเขาจะได้ยิน โดยเน้นพลังงานและลมหายใจ สำหรับ การพูดออกเสียง คือ วิธีการ ขยับปาก ลิ้น และ ฟัน เพื่อจะสร้าง ถ้อยคำ ให้ ถูกต้อง ชัดเจน และ มันเป็นคำตามหลักภาษา เปล่งเสียง กับ ออกเสียง ต่างกันตรงที่ เปล่งเสียง = เน้นดัง ต่างกับ ออกเสียง = เน้นชัด” ว๊าว! วิญญาณครูภาษาไทยเข้าสิง AI รึเปล่าวะเนี่ย… นับถือ! นับถือ!

ผมเล่าไปแซวไปเพื่อท้าวความว่า เราอย่าถอดใจ ทุกท่านเลือกไม่ผิดถ้าคิดจะเป็น นักเขียน เราทดลองอธิบายอักษร Z เพียง 1 ตัว เล่าฮาได้ตั้งหลายมุก “Zad” ภาษาเปอร์เซีย หมายถึง “บุตรชาย” ฮิบรู หมายถึง “เจริญรุ่งเรือง” หรือ “นักล่า” และ “ยุติธรรม” 

อาหรับ หมายถึง “เสบียง” หรือ “ความสำเร็จ” ฝรั่งเศส แปลซื่อๆว่า “โซนที่ต้องป้องกัน” แต่น แต้น แต๊น บริบทสินค้า (ไทย) คือ ถังบำบัดน้ำเสีย รุ่น ZAD… จะเรียกกันว่า “ถังแซท” ก็ได้ 

ผมเคยเอา ไก่ชน ของผม ไปยั่ว ไก่วัด ตีกันนัวจนเซ “แซ่ดๆ…” หมายถึง “เซจนไม่มีทางที่จะเซ” เพราะว่า “มันเป็นตัวท้ายสุด” แต่ทว่า “มันก็ไม่ใช่ตัวสุดท้าย” ใครจะไปรู้ได้ไหมว่า สักวันอาจจะมีการต้อนรับ อักษรตัวใหม่ เพิ่มอีกก็เป็นได้ รัฐมนตรีเมืองต่างๆ เขายังขอผู้ช่วยรัฐมนตรีเพิ่มได้เลย ทำไม Zad จะขอเพิ่มคู่หูอีกสักตัวบ้าง จะเป็นไรไป จริงไหมอ่ะ...ตะเอง (ฮา) 

กราบเท้าฉับไว จะเปิดจากใจว่า โลกนี้ไม่มีนักเขียนท่านใดที่ไม่ระอา  แม้แต่ ดี. เอช. ลอว์เรนซ์ คนดังระดับมืออาชีพ เขาเป็น นักประพันธ์, นักกวี, นักเขียนบทละคร, นักเขียนบทความ เขาก็ยังอุตส่าห์คายคติประจำใจให้สังคมเห็นใจว่า “อะไรก็ได้ที่พาฉันไปถึงหน้าถัดไป หน้าแรกมักจะยากที่สุดเสมอ” (ฮา) 

เราลองนึกถึง สิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือ ผู้หนึ่งผู้ใด ที่เราเคยเจอ เราเคยเอาข้อมูลนั้นมานั่งคิด แล้วอมยิ้ม หรือ ขำกลิ้ง นั่นแหละ “สารตั้งต้น” เราจะเรียกในใจเงียบๆ ว่า “เหยื่อ” ลองเอาคำที่โดนใจมาเรียงให้คนอ่านนึกภาพออก  อย่างเช่น เลส ดอว์สัน เขาเลือกเฟ้นเอาเรื่องสั้นมาเล่าว่า “พ่อของผมดื่มหนักมาก แล้วก็ได้เวลาเป่าเค้กวันเกิด เทียนก็ติดไปด้วย…” (ฮา)

ผู้มาเยือนวิทยาลัยแห่งหนึ่งหยุดชื่นชมอาคารเฮมิงเวย์ฮอลล์แห่งใหม่ที่สร้างขึ้นในวิทยาเขต

เขากล่าวว่า “เป็นเรื่องน่ายินดีที่ได้เห็นอาคารที่ตั้งชื่อตามเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์”

ไกด์ของเขากล่าวว่า “ที่จริงแล้ว ที่นี่ตั้งชื่อตามโจชัว เฮมิงเวย์ ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกันแต่อย่างใด”

ผู้มาเยือนรู้สึกประหลาดใจ “โจชัว เฮมิงเวย์ก็เป็นนักเขียนด้วยหรือ?”
“ใช่แล้วครับ” ไกด์กล่าว “เขาเขียนเช็คให้ครับ”

สิงโตหิวโซตัวหนึ่งเดินเตร่ไปทั่วป่า เพื่อหาอาหารมื้อต่อไป จนกระทั่งมันมาพบกับชายสองคน ชายคนแรกนั่งอยู่ใต้ต้นไม้กำลังอ่านหนังสือ คนที่สองกำลังเขียนบันทึกอยู่ในสมุด สิงโตกระโจนเข้าใส่ชายที่กำลังอ่านหนังสืออย่างรวดเร็วและกินเขาเสีย 

น่าแปลกใจที่สิงโตไม่กินคนที่สอง สิงโต อ่านขาดว่ าคนที่สองยังสงสัย จึงบอกเล่าให้เข้าใจว่า “แม้แต่ราชาแห่งป่าอย่างข้าก็ยังรู้ว่า คนอ่านหนังสือจะย่อยข้อมูลได้ ข้าเคี้ยวไอ้คนแรกสบายปากดีแท้ ข้าไม่กินนักเขียนอย่างเอ็ง เพราะว่า นักเขียนมักจะเกร็งตัวบ่อย วันนี้เอ็งก็นั่งเกร็ง รีบเขียนจะเอาต้นฉบับไปส่ง วันหน้าปลื้มใจได้รับรางวัลพ็อกเก็ตบุ๊คดีเด่น เดินเกร็ง ฟอร์มจัด ข้าจะเคี้ยวแกให้ฟันข้าหักไปทำไม” (ฮา)

ผมจะเลือกมุกขำขันจะฮาน้อย หรือ ขำกลิ้งมั นจะเป็นไปตาม ถ้อยคำ สำนวน จุดชวนขำ นำร่องฮา เนื้อหาปัง ลองให้เพื่อนฟังแล้วขำ ผมเคยโดนมุกจี๊ดๆ จากคนกันเองว่า “มัจฉา คือ อะไร” ผมก็ตอบมันไปตามประสาว่า “ปลา” เขาชมเชยว่า “ใช้ได้ ยังจำเรื่องที่เคยเรียน แล้ว มัจฉาฉา ล่ะ…” 

ผมรู้ครึ่งเดียวว่า โดนลองของแหงๆ จึงสารภาพไปเลยว่า “ไม่รู้สินะ…” เขายิ้มแล้วเฉลยว่า “มัจฉาฉา ก็คือ หมาชัดๆ” ฮากันครืนทั้งโต๊ะอาหาร ผมเอาไปเล่าบนเวทีทอล์คโชว์ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย คนฟังขำกลิ้งฮาสนั่นโรง

ตบท้ายด้วยเรื่องจริงไม่ต้องอิง นาโต้ เจอร์รี ฟอร์ด ยอดนักธุรกิจ ในยุค CEO ประธานเจ้าหน้าที่บริหารเครือข่ายร้านกาแฟ ศูนย์ใหญ่เป็นอันดับสามในสหราชอาณาจักร เป็นที่รู้จักกันดีการตีกอล์ฟสนามนี้ใครดีใครอยู่

ท่าน บ็อบ โฮป เคยพูดติดตลกเกี่ยวกับการเล่นกอล์ฟของเขาว่า “ถ้าคิดจะเล่นกับ ฟอร์ด คุณไม่ต้องนับคะแนน คุณแค่หันกลับไปมองตามแฟร์เวย์แล้วนับคนที่บาดเจ็บก็ซึ้งแล้ว” เกือบทุกคนที่ได้ยินเรื่องตลกนั้นสามารถเห็นภาพคนกระจัดกระจายอยู่ตามแฟร์เวย์กอล์ฟ” (ฮ่าๆ… ฮือๆ… คือ ขำดี ขำได้ ร้องให้ทั้งน้ำตา)

ตีตั๋วมาถึงตรงนี้ คงจะรู้กันดีว่ามีอะไรที่ผมไม่ได้นำเสนอ เอาไว้เจอกันรอบหน้าจะมาเฉลยให้เป็นที่ประจักษ์

คอลัมน์เปิดมุกปลุกหมอง โดย... ดร.สุรวงศ์ วัฒนกูล ฐานเศรษฐกิจออนไลน์