จิตเคลมบุ้ค บำรุง สุขเซฟฮาร์ท ฉากที่ 4

มื้อนี้ก่อนจะเขียนย่อหน้าที่สอง ผมแอบมองทุกเว็ปไซต์ในแดนออนไลน์ สายตา กลอกมา กลอกไป มันแว๊บเข้ามาในกะโหลกตามหลัก ธรรมะจัดสรร ใครต่อใครมีมุกอะไรก็เอามาปล่อยเพื่อปลดเปลื้องเรื่องราวที่ค้างคาอยู่ในอารมณ์ ผมต้องกราบเท้าขออนุญาต “Google” ได้โปรด อโหสิกรรม อย่าถือสาหาความ ประเดี๋ยวความมันจะแฉลบมาทางผมด้วย! (ฮา) เน้นกรุณาปราณี แต่ละคนที่เขียนมาแซวล้วนแล้วแต่เป็นแฟนคลับของ “Google” ทั้งนั้น เขาถามหยิกแกมหยอกว่า “Google เป็นเพศชายหรือว่าเพศหญิง?”

ถามเสร็จเขาก็เช็ดแว่นแล้วตอบเองเออเองว่า “Google เพศหญิง สิคะ เพราะว่า เขาไม่ปล่อยให้คุณพูดจนจบประโยค ก่อนที่จะแนะนำคำตอบ” ผมแปลซ้ำให้นิดนึง “ตะเองว่าเค้าอุบอิบเหรอคะ” (ฮา) 

นักเขียนกลางอากาศน่าจะรู้เท่าทันว่า การเลือกเฟ้นเอาวัตถุสุขดิบมาปรุง และ การเชื่อมโยงข้อมูลเก่าเอามาผสมผสานให้เป็นรสนิยมเอนกประสงค์ มันจะช่วยให้เรามีทักษะในการ ใคร่ครวญ ให้คุ้นมากกว่า คร่ำครวญ 

เจอร์รี่ การ์เซีย ซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้เข้าสู่หอเกียรติยศ Rock and Roll ในปี 1994 ให้ความเห็นไปตามประสาของคนช่างคิดว่า “ฉันว่านักโบราณคดีเป็นสามีที่ดีที่สุดที่ผู้หญิงสามารถมีได้ เราอายุมากขึ้นเท่าไหร่ เขาจะยิ่งเขาสนใจเรามากขึ้นเท่านั้น” 

Elaine Stritch เธอเป็น นักร้อง และ นักแสดง ได้รับการยกย่องให้เข้าสู่หอเกียรติยศโรงละครอเมริกัน ในปี 1995 ให้ความหวังไปตามกระแสสังคมว่า “ผู้ชายมีสามวัย คือ เยาวชน วัยกลางคน และ คุณดูดี” เธอหยุดกลืนน้ำลายหนึ่งเอื๊อกแล้วบอกต่อว่า “ผู้หญิงมีสามวัย คือ เยาวชน วัยกลางคน และ คุณดูให้ดีดี” (ฮา) ถ้าหากวันนี้ พี่ Elaine Stritch ยังอยู่ ผมจะถามพี่สักหน่อยว่า “เราจะต้องเฝ้าดู ทรัมป์ ด้วยหรือเปล่าครับ!” (ฮา)

ผมพยายามตามหา “เหยื่อ” คือ “ข้อมูลสุขดิบ” สะกดรอยดูว่าในถิ่นโซเชี่ยลมีใคร “จัดทำสารตั้งต้น” หมายถึง “ก่อเหตุอันพึง” เอาไว้บ้างหรือเปล่า ถ้ามี มันเป็นเหตุที่ทำให้ “ฮือ” หรือ มันเป็นเหตุที่ทำให้ “โฮ”
ใครที่ไม่สนใจ ข้อมูลสุขดิบ! เขาก็มักจะเดินข้ามผ่าน คนที่เดินกวาดสายตาหาเหยื่อส่วนใหญ่มักจะเป็น นักข่าว เจ้าหน้าที่ คนตกอับที่เดินส่องหาของมีค่าที่พลัดตกหกหล่น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นักเขียน ผู้หิวกระหายหลักฐาน

ผมนี่ตัวดีเลยนะ ผมเป็นคนที่หื่นกระหายหลักฐานตั้งแต่วัยเยาว์ เพราะว่า พ่อชวนผมไปนั่งร้านกาแฟยามเช้าตั้งแต่ 5 ขวบ เริ่มหัวหมอตั้งแต่ ป.1 ไม่หาเรื่องใครก่อน แต่อย่ามาย้อนผมก็แล้วกัน ครั้นเรียนชั้นมัธยม ผมก็ระมัดระวังไม่เคยหาเรื่องใครก็ยังโดน “สหายเหลือขอ” ก่อกวนอยู่บ่อยครั้ง เรื่องนี้ในอดีตผมอยากจะอ้าปากร้องกรี๊ดด้วยความเจ็บใจ 

ครั้นเมื่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเริ่มเป็น “นักพูดปากอาชีพ” ตั้งแต่ ปี 1 ผมเริ่มดัดสันดานหันมาฉุกคิดได้ว่า “แผลใจทุกริ้ว” คือ “สารตั้งต้น ชั้นเลิศ” เนื่องจากมันเป็นวัตถุดิบที่เกิดขึ้นจากความจริงทั้งนั้น ใครที่สนใจเป็นนักเขียน แต่ยังนึกไม่ออกว่าจะเอาอะไรมาเขียน เพราะว่า คิดไม่ลึกลืมนึกไปว่า ข่าวทุกกรณี นิยายทุกเรื่อง เขามีที่ไปที่มากันทั้งนั้น ผมแน่ไม่แน่ก็สอบเอนทรานซ์ติด ม.รามคำแหง ก็แล้วกัน

ปี 1 เดินดูเส้นทางทำกินไปพลางๆ  ปี 2 ตาสว่าง สรรหา “ข้อมูลสุขดิบ” เอาไปเขียนให้ถ้อยคำมันกริ๊บจนกลายเป็นมุกตลก ลองเอาไปถาม บก.บห. หนังสือพิมพ์นิรนาม! เขาให้ มุกละ 5 บาท! สัปดาห์ละ 6 มุก! 

ดูผมลากซุงไปเรื่อยๆ แล้วจะนึกภาพออกง่ายขึ้นว่า คนสองคนเขา อยู่กันได้นาน เพราะว่าเขามีจุดผูกใจตรงกัน จึงสามารถสร้างภาพเกี่ยวโยงกันได้ไม่ยากเย็นเข็ญใจอะไรนัก ผมเมาท์มาหลายทอดแล้ว หวังว่าท่านจะส่องกล้องมองเห็นวงอายุของเนื้อไม้ช่วงบน กับ ช่วงล่าง มันเกลื่อนกลืนกันได้สบายแฮ 

อย่างเช่น เนื้อหาช่วงบนที่ผมอุตส่าห์ห้อยโหนเอาลงมาแซม เน้นการควบคุมอารมณ์เป็นหลัก เนื้อหาข้างที่เอามาให้ท่านดู มันเป็น ค่านิยมพื้นบ้าน ที่ผมประมวลเอามา คิดใหม่ แต่งเอง เอาไปบรรยายมา 46 ปี ไม่มีใครทัดทานแม้แต่น้อย แสดงว่า ที่โชว์มันใช่ 

ผมตั้งชื่อให้เข้าใจง่ายก่อนจะอ่านความเห็นจากทุกฝ่ายว่า “ปัญญาชี้ชะตา” และ “อารมณ์ชี้ระดับ”

ปัญญาชี้ชะตา หัวหน้า : ฉลาด  ลูกน้อง : ฉลาด   ผลลัพธ์ : วิวัฒน์

หัวหน้า : ฉลาด  ลูกน้อง : โง่     ผลลัพธ์ : วิวาท

หัวหน้า : โง่     ลูกน้อง : ฉลาด    ผลลัพธ์ : วิเวก

หัวหน้า : โง่      ลูกน้อง : โง่      ผลลัพธ์ : วิบัติ

อารมณ์ชี้ระดับ หัวหน้า : ใจเย็น  ลูกน้อง :  ใจเย็น   ผลลัพธ์ : เจ๋ง

หัวหน้า : ใจเย็น  ลูกน้อง :  ใจร้อน   ผลลัพธ์ : เจ็บ 

หัวหน้า : ใจร้อน  ลูกน้อง : ใจเย็น    ผลลัพธ์ : จ๋อง

หัวหน้า : ใจเย็น  ลูกน้อง :  ใจร้อน   ผลลัพธ์ : เจ๊ง

ลองอ่านสองมุกคลายเครียดดูอีกหน่อย ว่า มันมีบรรยากาศทางด้านอารมณ์แบบตะเภาเดียวกันหรือเปล่า  

หัวหน้าพูดทิ้งท้ายก่อนจะแยกย้ายออกจากห้องประชุมว่า เราต้องการคนที่มีความรับผิดชอบสำหรับตำแหน่งนี้ ลูกน้องพูดทิ้งทวนก่อนจะเดินทางกลับบ้านว่า ไม่มีปัญหาครับ ทุกครั้งที่เกิดอะไรผิดพลาดในงานเก่าของผม ผู้จัดการก็บอกผมเสมอว่าผมต้องรับผิดชอบ! 

ร้านตัดผมข้างเคียงติดป้ายใหม่ว่า “ตัดผมราคา 3 ดอลลาร์” ร้านตัดผมขาประจำของคนในซอย ก็ติดป้ายเฉไฉใหม่ตรึมเพื่อหลบข้อกล่าวหาว่า จงใจใช้ชื่อคล้ายคลึงกัน และเป็นการเรียกลูกค้าไปในตัวแบบยิงนกนัดเดียวได้นกสองตัวว่า “ซ่อมผมราคา 3 ดอลลาร์”

คอลัมน์เปิดมุกปลุกหมอง โดย...ดร.สุรวงศ์ วัฒนกูล ฐานเศรฐกิจออนไลน์