หนุน Market Sounding EECiti 7.2 หมื่นล้าน ดันไทยสู่ศูนย์แพทย์อัจฉริยะ

เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ EEC ยังคงเป็นพื้นที่ซึ่งอาจเป็นจุดเปลี่ยนของประเทศไทย ที่ไม่เพียงดึงดูดเม็ดเงินลงทุนจากต่างประเทศ แต่ยังเป็นบททดสอบสำคัญของการสร้างโครงสร้างพื้นฐาน ที่จะสอดรับกับการเติบโตในอนาคต โดยวันที่ 21 กรกฎาคม 2569 สำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (สกพอ.) จะเปิดเวทีรับฟังความคิดเห็นภาคเอกชน (Market Sounding) เพื่อเดินหน้าโครงการ EECiti เมืองอัจฉริยะ มูลค่ากว่า 72,042 ล้านบาท ในรูปแบบการร่วมลงทุนระหว่างรัฐและเอกชน (PPP) ซึ่งถูกวางให้เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและการลงทุนแห่งใหม่ของประเทศ

โดยหนึ่งในการลงทุนสำคัญคือ ย่านการแพทย์อนาคตและการแพทย์แม่นยำ (Future & Precision Medicine) ครอบคลุมเวลเนส เทคโนโลยีการแพทย์ และเวชพันธุศาสตร์ ที่กำลังถูกจับตามองว่าจะสามารถรองรับการขยายตัวของประชากร แรงงาน และภาคอุตสาหกรรมได้มากเพียงใด

ศ.ดร.นพ.เฉลิม หาญพาณิชย์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท บางกอก เชน ฮอสปิทอล จำกัด (มหาชน) หรือ BCH และอดีตนายกสมาคมโรงพยาบาลเอกชน เปิดเผยกับ "ฐานเศรษฐกิจ" ว่า โครงการ EECiti อยู่ภายใต้ขอบเขตและภาพรวมของการลงทุนใน EEC ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ 3 จังหวัดหลัก ได้แก่ ชลบุรี ระยอง และฉะเชิงเทรามีแนวโน้มขยายเส้นทางเชื่อมโยงไปยังจังหวัดอื่นในอนาคต เพื่อรองรับการเป็นเมืองเทคโนโลยี คาดว่าในอีก 3-5 ปีข้างหน้า พื้นที่แห่งนี้จะกลายเป็นโซนที่มีการลงทุนสูงที่สุดของประเทศไทย

"ภาพที่เกิดขึ้นในเวลานี้คือ การเร่งเดินหน้าของภาครัฐเพื่อดึงดูดเม็ดเงินลงทุนจากต่างประเทศ ผ่านกฎหมายเฉพาะของ EEC ที่มีลักษณะพิเศษแตกต่างจาก BOI ทั่วไป โดยเฉพาะการให้สิทธิประโยชน์ด้านภาษีที่มากกว่า ควบคู่กับการให้บริการแบบเบ็ดเสร็จ ณ จุดเดียว (One Stop Service) เพื่ออำนวยความสะดวกแก่นักลงทุน"

สำหรับการได้รับสิทธิพิเศษในพื้นที่ส่งเสริมการลงทุนของ EEC ยังต้องผ่านหลายขั้นตอน ทั้งการทำประชาพิจารณ์ การพิจารณาจากฝ่ายสิทธิประโยชน์ และฝ่ายที่กำกับดูแลภาพรวมของโครงการทั้งหมด เมื่อการลงทุนหลั่งไหลเข้าสู่พื้นที่ สิ่งที่ตามมาคือความต้องการด้านสาธารณสุขที่จำเป็นต้องเพิ่มขึ้นด้วย

แม้ปัจจุบันจะมีโรงพยาบาลตั้งอยู่ในพื้นที่ EEC แล้ว แต่ก็ยังอยู่ในภาวะขาดแคลน โดยเฉพาะในพัทยาและชลบุรี ซึ่งอัตราส่วนจำนวนเตียงต่อประชากรและแรงงานยังต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน ขณะเดียวกัน การเพิ่มขึ้นของโรงงานอุตสาหกรรมทำให้มีผู้ประกันตนในระบบประกันสังคมมากขึ้น และทั้งผู้บริหารกับพนักงานต่างต้องการบริการทางการแพทย์ที่มีคุณภาพสูงขึ้นเช่นกัน

ศ.ดร.นพ.เฉลิม กล่าวว่า การขยายตัวของอุตสาหกรรมสุขภาพในพื้นที่ EEC หรือโครงการ EECiti ปัจจุบันพื้นที่ยังอยู่ในช่วงของการลงทุน (Investment) เพื่อเตรียมเปิดดำเนินการให้เพียงพอต่อความต้องการในอนาคต และพัฒนาสู่การเป็น “เมืองใหม่” ที่จะเป็นทั้งเมืองท่องเที่ยวและเมืองอุตสาหกรรม แต่โครงสร้างพื้นฐานหลายด้านยังไม่มีความพร้อม

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ โครงการรถไฟความเร็วสูง (High Speed Train) ที่ยังติดขัดเรื่องสัญญา ทั้งความไม่ชัดเจนของการแบ่งกำลังการรองรับระหว่างสนามบินสุวรรณภูมิกับสนามบินอู่ตะเภา รวมถึงความกังวลและความจำเป็นต้องเฝ้าระวังปัญหาทุนจีนเทาที่อาจเข้ามาแฝงตัวกับการลงทุนในพื้นที่

ด้าน นพ.ไพบูลย์ เอกแสงศรี นายกสมาคมโรงพยาบาลเอกชน กล่าวว่า แม้ภาครัฐจะพยายามดึงภาคเอกชนเข้าไปร่วมลงทุนในพื้นที่ EEC หรือ EECiti แต่เงื่อนไขของสัญญายังคงเป็นอุปสรรคสำคัญ รัฐจำเป็นต้องจัดทำสัญญา กฎระเบียบ ข้อบังคับ และกำหนดระยะเวลาการลงทุนให้มีความชัดเจน เพื่อให้เอกชนเห็นถึงความคุ้มค่าในการลงทุน รวมทั้งต้องทำให้ผู้ลงทุนรับรู้สิทธิประโยชน์อย่างชัดเจน และไม่ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายที่จะเกิดขึ้นภายหลัง

โดยการลงทุนด้านสุขภาพจะเป็นแรงผลักดันสำคัญให้แนวคิด “Medical Hub” เกิดขึ้นได้จริง แต่กำลังหลักยังคงมาจากการริเริ่มของโรงพยาบาลเอกชน และปัจจุบันโรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทยกว่า 400 แห่ง มีไม่ถึง 100 แห่ง หรือประมาณ 1 ใน 4 ที่เข้าร่วมระบบ สปสช. ขณะที่โรงพยาบาลของรัฐยังประสบปัญหาด้านการเงินและมีข้อร้องเรียนเรื่องงบประมาณอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากการดำเนินงานขาดทุนหรือมีกำไรน้อยมากจนไม่สามารถอยู่รอดได้

"แม้แนวคิดของโครงการจะเป็นสิ่งที่ดี แต่ความแตกต่างด้านการบริหารหรือ Mindset ระหว่างประเทศไทยกับต่างประเทศยังไม่เหมือนกัน ยกตัวอย่าง ในมาเลเซียและสิงคโปร์ ภาครัฐมีหน้าที่สร้างกรอบและกำกับดูแล ก่อนเปิดทางให้ภาคเอกชนเป็นผู้ดำเนินการและบริหารจัดการเอง ขณะที่รูปแบบการดำเนินงานของประเทศไทยยังแตกต่างออกไป

นพ.ไพบูลย์ กล่าวว่า ขณะนี้ภาคเอกชนจำนวนมากยังเลือก “รอดูท่าที” ว่ารัฐบาลจะปรับปรุงเงื่อนไขสัญญาให้เอื้อต่อการลงทุนและมีความเป็นธรรมมากน้อยเพียงใด เพราะสำหรับผู้ประกอบการแล้ว ปัญหาหลักไม่ได้อยู่ที่ตัวโครงการ EEC หรือ EECiti หากแต่อยู่ที่ความไม่สอดคล้องกันของแนวคิดและเงื่อนไขการทำงานร่วมกัน ระหว่างภาครัฐที่มุ่งเน้นการควบคุม กับภาคเอกชนที่ต้องการความคุ้มค่าในการลงทุนเพื่อให้ธุรกิจสามารถอยู่รอดได้