thansettakij
thansettakij
ภาวะ ‘แพ้ยาสลบ’ ความผิดปกติทางพันธุกรรมแบบยีนเด่น อันตรายถึงชีวิต

ภาวะ ‘แพ้ยาสลบ’ ความผิดปกติทางพันธุกรรมแบบยีนเด่น อันตรายถึงชีวิต

09 มี.ค. 2569 | 08:59 น.
อัปเดตล่าสุด :09 มี.ค. 2569 | 09:07 น.

รู้จักกับ "ภาวะแพ้ยาสลบ" ภัยเงียบทางพันธุกรรมที่พบได้เพียง 1 ใน 2 แสนคน ผู้เสี่ยงสูง-อาการรุนแรง อันตรายถึงชีวิต

KEY

POINTS

  • ภาวะแพ้ยาสลบ (Malignant Hyperthermia) เป็นความผิดปกติที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมแบบยีนเด่นที่พบได้น้อย แต่ผู้ที่มีประวัติคนในครอบครัวเป็นจะมีความเสี่ยงสูง
  • อาการจะแสดงหลังได้รับยาสลบ เช่น กล้ามเนื้อเกร็งต่อเนื่อง มีไข้สูง หัวใจเต้นผิดจังหวะ ซึ่งหากไม่ได้รับการรักษาทันท่วงทีอาจทำให้อวัยวะล้มเหลวและเป็นอันตรายถึงชีวิต
  • การวินิจฉัยเบื้องต้นทำได้จากการซักประวัติความเสี่ยง และการรักษาที่สำคัญคือการให้ยาแดนโทรลีน (dantrolene) อย่างรวดเร็วเพื่อลดความรุนแรงและป้องกันการเสียชีวิต

“ภาวะแพ้ยาสลบ” หรือ Malignant Hyperthermia (MH) เป็นภาวะผิดปกติที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมแบบยีนเด่น แต่แสดงออกแบบไม่สมบูรณ์หรืออาจจะเกิดขึ้นเองในภายหลังจากการเปลี่ยนแปลงของยีน รายงานการพบในประเทศไทยคือ 1 ใน 200,000 หรือ 0.0005% เป็นกรรมพันธุ์ที่เกิดขึ้นได้น้อยมาก สามารถแบ่งได้ตามลำดับญาติของผู้ป่วย ได้แก่

  • บิดา มารดา บุตร พี่ น้อง โอกาสเป็นภาวะนี้ 50 %
  • หลาน ป้า น้า อา ลุง เสี่ยงเป็น 25 %
  • ลูกของญาติ อาจเกิดได้ถึง 12.5 %

ส่วนใหญ่จะเกิดกับผู้ป่วยที่มีประวัติ MH ในครอบครัว หรืออาการคล้าย MH จากการได้รับการระงับความรู้สึกในครั้งก่อนหน้า นอกจากนี้ยังรวมถึงผู้ป่วยที่มีโรคที่อาจมีความสัมพันธ์กับการเกิด MH ได้แก่ ผู้ป่วยที่มีอาการผิดปกติของกล้ามเนื้อ

หากมีประวัติดังกล่าวข้างต้นถือเป็นกลุ่มเสี่ยง หากไม่สามารถแก้ไขหรือหยุดยั้งได้ในเวลาที่เหมาะสม ผู้ป่วยจะมีอุณหภูมิสูงขึ้นเรี่อยๆ เกิดภาวะเลือดเป็นกรด และเกิดการคั่งของสารต่างๆ อาจกระตุ้นให้ไตวาย อวัยวะต่างๆ ในร่างกายเกิดการล้มเหลว จนอาจถึงขั้นเสียชีวิตในที่สุด

ผู้ที่มีความผิดปกติ “แพ้ยาสลบ” จะเริ่มมีอาการหลังจากได้รับยาสลบแล้วเพียงไม่กี่ชั่วโมง โดยจะแสดงความผิดปกติ ดังนี้

  • กล้ามเนื้อเกร็งต่อเนื่องโดยไม่คลายตัว
  • เป็นไข้สูงกว่าปกติ
  • เหงื่อออก
  • การหายใจเร็วหอบ
  • ชีพจรและหัวใจเต้นผิดจังหวะ
  • ผิวเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ
  • ปัสสาวะไหลมีปริมาณน้อย ออกมาเป็นสีน้ำตาลเข้ม
  • โลหิตไหลเวียนช้าหรือมีออกมาจากร่างกาย
  • ความดันต่ำ
  • เสียชีวิต

การวินิจฉัยภาวะ MH ส่วนใหญ่มักได้จากการซักประวัติ เริ่มจากประวัติผู้ป่วยที่มีความเสี่ยง ร่วมกับอาการแสดงและการตรวจพบ ส่วนการตรวจจำเพาะเพื่อการวินิจฉัยหรือยืนยันภาวะ MH ในปัจจุบันจะตรวจการหดตัวของกล้ามเนื้อ โดยกระตุ้นด้วยยาดมสลบ halothane หรือ คาเฟอีนในห้องทดลอง (in-vitro contraction test; IVCT) ถือเป็นมาตรฐานใน

เมื่อพบผู้ป่วยที่สงสัยภาวะ MH แนะนำให้ทำการรักษาตามอาการอย่างรวดเร็ว เพื่อป้องกันอันตรายหรือการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นจนอาจเสียชีวิตได้ ทั้งให้ยา dantrolene ถือเป็นการรักษาจำเพาะที่สำคัญในภาวะ MH ซึ่งจะช่วยลดโอกาสของความรุนแรงหรืออันตรายต่อผู้ป่วยได้อย่างดี และรวดเร็วโดยไม่จำเป็นต้องยืนยันการวินิจฉัย เพราะความเสี่ยงหรืออันตรายที่เกิดจากการลังเลในการรักษาจะมีมากกว่า

 

ที่มา: บทความจาก โรงพยาบาลเพชรเวช และ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล