“เสียงจากพยาบาลห้องฉุกเฉิน”คืนสุดท้ายที่ฉันจะได้กอดลูกจูบสามี!

คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่ดิฉันจะได้กอดราตรีสวัสดิ์ลูกหรือจูบสามี จนกว่าพระเจ้าเท่านั้นที่จะรู้ว่าถึงเมื่อไหร่

เป็นที่ยืนยันแล้วว่าไวรัสกระจายในย่านที่ดิฉันอยู่  การเป็นพยาบาลห้องฉุกเฉินหมายความว่ารับประกันความเสี่ยงที่จะได้รับเชื้อซ้ำแล้วซ้ำอีก 100%  ดิฉันเพียงแต่อยากจะสื่อถึงทุกคนที่ต้องอยู่แต่บ้านกับครอบครัว จนเบื่อจะแย่ อยากออกไปข้างนอกเต็มทน  บางครั้งเพียงแค่ปรับมุมมองสักเล็กน้อยก็เพียงพอที่จะช่วยให้คุณมองเห็นคุณค่าของสิ่งที่ตัวเองมีซึ่งคนอื่นไม่มีได้

เริ่มจากเวรที่ฉันจะต้องเข้าในวันพรุ่งนี้  ออกเวรแล้วดิฉันจะกลับเข้าบ้านทางประตูห้องซักผ้าซึ่งเปิดเข้ามาจากข้างนอกได้  จะถอดเสื้อผ้ารองเท้าออก  เอาทุกอย่างใส่ในเครื่องซักผ้า  กดซักโหมดฆ่าเชื้อ   จะใช้ Clorox เช็คทุกอย่างที่แตะต้อง จากนั้นหยิบผ้าเช็ดตัวที่สามีวางไว้ให้มาคลุมตัวเดินเข้าห้องนอน  นี่จะเป็นห้องที่หลังจากวันนี้ไปห้ามคนอื่นเข้า  ดิฉันจะอาบน้ำร้อน  เสร็จแล้วจะฆ่าเชื้อทุกอย่างที่แตะต้อง ล้างมือด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ  แล้วแต่งตัว

เสร็จกระบวนการนี้แล้ว ดิฉันก็จะสามารถเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่นได้  โดยอยู่ห่างจากทุกคนที่ฉันรัก 6 ฟุต  แต่จะไม่แตะต้องใครเลย  เพราะดิฉันอยู่ในบรรยากาศที่มีเชื้อแพร่กระจาย  ใช้หน้ากากอันเดียวตลอดเวลาที่เข้าเวร 1 วันเป็นอย่างต่ำ  ไม่สามารถแน่ใจได้ว่า ความชื้นจากลมหายใจจะทำให้ประสิทธิภาพของหน้ากากลดลงหรือไม่  จึงต้องปฏิบัติตนเสมือนมีเชื้ออยู่  และสามารถแพร่ใส่คนอื่นได้

ดิฉันจะคุยกับสามีและลูกจากระยะห่างที่ปลอดภัย  แต่จะไม่สัมผัสใครที่รักเลย  ดิฉันไม่ใช่คนที่ชอบกอดคนอื่น  แต่คาดว่าใน 2-3 สัปดาห์ข้างหน้าคงมีวันที่ดิฉันอยากกอดใครเหลือเกิน  แต่จะไม่สามารถกอดได้  นี่เป็นทางเดียวที่จะปกป้องคนที่อยากกอดได้

ถ้าหิว จะให้ใครสักคนทำอาหารให้  โดยจัดใส่จานชามประเภทใช้แล้วทิ้ง  เพื่อจะได้ไม่ต้องห่วงว่าฆ่าเชื้อหมดเกลี้ยงหรือไม่  จะดื่มไวน์ในถ้วยพลาสติก  ขณะตอบคำถาม 100 ข้อของลูก  และพยายามไม่สนใจสีหน้าสามี  อาจจะต้องบอกลูกคนเล็กเป็นครั้งที่ล้านว่าแม่ปลอดภัยดี  หลังจากนั้นดิฉันจะกอดลมส่งให้ลูก บอกราตรีสวัสดิ์  เมื่อลูกเข้านอนแล้ว ดิฉันจะสามารถพูดอะไรได้เต็มปากมากขึ้นกับสามี  แต่ความจริงก็คือ บางทีดิฉันอาจจะต้องโกหกบ้างนิดหน่อย  ขึ้นอยู่กับสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน  พอง่วงดิฉันก็จะเข้านอนตามลำพังในห้องที่ห้ามคนอื่นเข้า

ชีวิตดิฉันจะเป็นอย่างนี้ทุกวัน  แม้แต่วันหยุด (จนกว่าจะไม่มี)  ดิฉันสามารถแพร่เชื้อได้ก่อนที่จะมีอาการ  ดังนั้น จนกว่าวิกฤตนี้จะผ่านไป  สถานการณ์ในชีวิตดิฉันจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง  บางครั้งดิฉันอาจจะกอดเพื่อนร่วมงาน  เพราะเขาก็สกปรกพอ ๆ กับดิฉัน  แต่ในห้วงเวลาอันหนักอึ้งนี้  ดิฉันจะไม่สามารถได้รับสัมผัสแห่งรักของมนุษย์จากคนที่รักดิฉันที่สุด  เป็นเวลาหลายสัปดาห์ หลายเดือน  ใครเล่าจะรู้ได้  เพราะส่วนนี้อยู่ในมือของประชาชนเป็นผู้กำหนด

สิ่งที่ดิฉันอยากขอร้องคุณก็คือ  ขณะที่คุณนั่งดูทีวีอยู่ที่บ้านโดยมีลูกอยู่บนตัก  โปรดช่วยให้วิกฤตนี้จบลงเร็วๆ  ด้วยการไม่ออกไปข้างนอก เว้นแต่จำเป็นจริงๆ  อ้อมแขนดิฉันว่างเปล่าทุกวัน ไม่เหมือนคุณเลย  ดิฉันเข้านอนคนเดียวทุกวันที่ยังมีการระบายในชุมชน  อยู่บ้านเถอะ  กอดลูกคุณ  นอนกับสามี  กินในจานกระเบื้อง  จิบไวน์จากแก้วก้านยาว  ขอบคุณในสิ่งที่คุณยังสามารถทำได้แต่เราบางคนทำไม่ได้  ดิฉันทำหน้าที่ของตัวเองอยู่   โปรดทำหน้าที่ของคุณด้วยเถิด

ที่มา ; One Vaxxed Nurse